– Η σκοτεινή πλευρά του λόφου
Οι γνώσεις, η εμπειρία, αλλά και η αγάπη του Σταύρου Ανδρεάδη για τον Τουρισμό, είναι όχι απλώς ανεκτίμητες, αλλά αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο, που όλοι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στη καθημερινότητά μας.
Μου έστειλε πριν από λίγο το ακόλουθο κείμενο, το οποίο αναδημοσιεύω αυτούσιο.
Είναι προφανές ότι η δική μου προσυπογραφή δεν χρειάζεται.
Το μόνο που θέλω να επισημάνω (ελπίζω μου το επιτρέπει ο φίλτατος Σταύρος), είναι αφού το διαβάσουμε, ας το “σκεφτούμε” λίγο.
Όλοι.
Από τους ταγούς της εξουσίας, μέχρι τον τελευταίο πολίτη.
Διαβάστε λοιπόν: “Πριν λίγες μέρες βρέθηκα να περπατάω στους πεζόδρομους της “τουριστικής” Καλιθέας στη Χαλκιδική. Ομολογώ, ότι ειχα κάποια χρόνια να το κάνω…
Τι φρικτή εικόνα!…
Ενα χυδαίο, πέρα πια από καθε όριο, κιτς, απλωμένο σαν καρκίνωμα που καλύπτει τα πάντα.
Χυδαία μαγαζιά, αλλοιωμένα από παρεμβάσεις που μόνο άρρωστα μυαλά μπορούσαν να σκεφθούν, χυδαίος δημόσιος χώρος, όπου ελεύθερα μπορεί να ασελγεί ο καθένας.
Εκτυφλωτικά φώτα νέον άσπρα, κίτρινα και λαχανί μαζί με κόκκινους και μπλέ προβολείς, που περιστρέφονται.
Βαρειά λαικά της καψούρας ανάκατα, σε μια εφιαλτική ένταση, με τα ουρλιαχτά μιας απροσδιόριστης (μοντέρνας υποτίθεται..) μουσικής.
Σκουπίδια και μπάζα παντού.
Κάτι γιγάντιοι κύβοι- ηλεκτρονικά παιχνίδια, γεμάτοι λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, κλείνουν και το τελευταίο ελεύθερο πέρασμα.
Και μέσα σ’ αυτό το ινφέρνο, μπουλούκια από βαλκάνιους χωριάτες.
Άνδρες με ιδρωμένες κοιλιές, αθλητικά φανελάκια και χωραφίσιες ποδάρες με σαγιονάρα. Μαυριδερές γυναίκες με οξυζενέ μαλλί και βραχιόλια στα χέρια και τα πόδια.
Χειρονομούν ζωηρά μεταξύ τους και μιλάνε φωναχτά σε άγνωστες γλώσσες. Το βλέμα τους είναι το βλέμα του κυρίαρχου.
Ξέρουν καλά, ότι η Χαλκιδική εξαρτιέται πια μόνο από αυτους.
Οι δυτικοευρωπαίοι τουρίστες ειναι πλέον από καιρό παρελθόν…
Πως αλήθεια καταφέραμε να καταστρέψουμε σε τέτοιο βαθμο αυτον τον υπέροχο τόπο;
Μια καλονή ήταν η Χαλκιδική, που τη φτάσαμε σήμερα να πουλιέται κάθε βράδυ στο δρόμο για δεκάρες.
ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ;
