Η εύκολη συνταγή των “5 ευρώ” δεν λύνει την κρίση στέγασης | Ο λαϊκισμός στα “καλύτερά” του…

του Κωνσταντίνου Στ. Δεριζιώτη

Το άρθρο της Ντόρας Μπακογιάννη για το στεγαστικό πρόβλημα στις τουριστικές περιοχές θα μπορούσε να διαβαστεί ως ύμνος στον λαϊκισμό, αν δεν ήταν τόσο άδικο απέναντι στον κλάδο που στηρίζει οικονομικά ολόκληρη τη χώρα. Με μια απλοϊκή πρόταση, η πρώην υπουργός ζητά από τους τουριστικούς επιχειρηματίες «να δώσουν 5 ευρώ τον μήνα» για να λυθεί το πρόβλημα στέγασης δημοσίων υπαλλήλων στα νησιά.

Ας είμαστε ειλικρινείς:

Δεν φταίνε οι ξενοδόχοι και οι επαγγελματίες του Τουρισμού που το κράτος αφήνει ανεξέλεγκτη τη βραχυχρόνια μίσθωση, με αποτέλεσμα οι μόνιμες κατοικίες να γίνονται Airbnb.

Δεν φταίνε όσοι πληρώνουν ήδη βουνό από φόρους, τέλη, ΦΠΑ, δημοτικά χαράτσια, ασφαλιστικές εισφορές και ΕΝΦΙΑ για την αδυναμία του Δημοσίου να εξασφαλίσει στέγη στους εκπαιδευτικούς, στους γιατρούς και στους αστυνομικούς του.

Η ελληνική τουριστική βιομηχανία παράγει κάθε χρόνο το 30% του ΑΕΠ.
Έχει περάσει πανδημία, ενεργειακή κρίση, αυξήσεις στο κόστος ενέργειας και πρώτων υλών, νέα τέλη αεροδρομίων, περιβαλλοντικά χαράτσια. Και τώρα, αντί για σοβαρή πολιτική στεγαστικής μέριμνας, ακούμε το ανέξοδο: «Πέντε ευρώ από κάθε επιχειρηματία».

Πέντε ευρώ δεν είναι λύση. Είναι υπεκφυγή.

Το πρόβλημα είναι η έλλειψη εθνικής στρατηγικής για την κατοικία:

• Η Πολιτεία επιτρέπει χιλιάδες βραχυχρόνιες μισθώσεις χωρίς όρια.

• Δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα κοινωνικής στέγασης για μόνιμους κατοίκους και δημόσιους λειτουργούς.

• Η τοπική αυτοδιοίκηση μένει χωρίς εργαλεία ή χρηματοδότηση για να παρέμβει.

Και ας δούμε το «παράδειγμα» που θα έπρεπε να πείθει. Μόνο στη Ρόδο λειτουργούν περίπου 5.000 τουριστικές επιχειρήσεις.
Με τη «συνταγή» των 5 ευρώ τον μήνα, ακόμη κι αν πληρώσουν όλες οι επιχειρήσεις, το περίφημο ταμείο θα συγκέντρωνε μόλις 25.000 ευρώ τον μήνα.
Ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει ότι με αυτό το ποσό –λιγότερο από την αξία ενός μικρού διαμερίσματος τον χρόνο– θα λυθεί το στεγαστικό πρόβλημα ενός ολόκληρου νησιού, όπου οι τιμές ακινήτων και ενοικίων έχουν εκτοξευθεί;

Η κα. Μπακογιάννη προτιμά να στοχοποιήσει τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανά τα νησιά – τους ίδιους που δίνουν δουλειές, πληρώνουν φόρους και φέρνουν συνάλλαγμα – αντί να απαιτήσει από το κράτος σοβαρές πολιτικές: ζώνες αποκλεισμού Airbnb, επιδοτούμενα προγράμματα ενοικίασης για δημόσιους υπαλλήλους, κίνητρα για μόνιμη κατοικία.

Το να μοιράζεις την ευθύνη σε «πλούσιους ξενοδόχους» μπορεί να χαϊδεύει αυτιά, αλλά είναι ανέντιμο.
Η στέγαση των δασκάλων και των γιατρών είναι υποχρέωση του κράτους που εισπράττει δισεκατομμύρια από τον Τουρισμό.
Αντί για λαϊκές εξυπνάδες του τύπου «δώστε 5 ευρώ», η λύση είναι μία: ουσιαστική ρύθμιση της αγοράς κατοικίας και επένδυση σε κοινωνική στέγη με δημόσιους πόρους.

Ο Τουρισμός δεν είναι το πρόβλημα· είναι το θύμα μιας διαχρονικής αδράνειας.
Αν η Πολιτεία συνεχίσει να κλείνει το μάτι στη βραχυχρόνια μίσθωση και να αποποιείται τις ευθύνες της, κανένα «κουμπαράκι των 5 ευρώ» δεν θα σώσει τις τοπικές κοινωνίες.

Το άρθρο της κας. Ντόρας Μπακογιάννη, ΕΔΩ.

ΥΓ: Αλήθεια οι φορείς του Τουρισμού τι άποψη έχουν;