του Κωνσταντίνου Στ. Δεριζιώτη
Ο ελληνικός Τουρισμός, για ακόμη μια χρονιά, καλείται να σηκώσει ένα τεράστιο βάρος στην εθνική οικονομία. Οι πρώτες ενδείξεις είναι ενθαρρυντικές, οι αφίξεις δυναμικές, η εικόνα θετική. Όμως πίσω από την επιφάνεια, υπάρχουν ρωγμές που βαθαίνουν.
Η έκρηξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης έχει ξεπεράσει κάθε όριο, αφήνοντας πίσω της μια στεγαστική κρίση για χιλιάδες εργαζομένους, νέους, δασκάλους, αστυνομικούς, γιατρούς. Η τουριστική κατοικία, χωρίς κανόνες και πλαίσιο, επιβαρύνει υποδομές και κοινωνίες, δημιουργώντας ένα νέο τοπίο που απαιτεί γενναίες αποφάσεις. Το πρόβλημα του προσωπικού έχει εξελιχθεί σε στρατηγική απειλή – η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού δεν καλύπτεται πια με ευχολόγια.
Την ίδια ώρα, το υπουργείο Τουρισμού και ο ΕΟΤ, κάνουν προσπάθειες εξωστρέφειας και ενίσχυσης της εικόνας της Ελλάδας στο εξωτερικό. Όμως χωρίς εσωτερική συνέπεια, χωρίς επένδυση στις υποδομές, χωρίς ορίζοντα δεκαετίας, η εικόνα θα παραμένει κενή περιεχομένου.
Η τουριστική Ελλάδα έχει προοπτική. Αλλά χρειάζεται ρυθμιστικό πλαίσιο, πολιτικό θάρρος και στρατηγικό σχέδιο. Χρειάζεται να σπάσουμε τη σιωπή των ισορροπιών και των αναβολών. Ο τουρισμός δεν είναι απλώς «βαριά βιομηχανία». Είναι εργαλείο ανάπτυξης, ευημερίας, κοινωνικής συνοχής – ή, αν αφεθεί στην τύχη του, καταστροφής.
Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν στην πρώτη γραμμή, εργαζόμενοι, ξενοδόχοι, επιχειρηματίες, τοπικοί άρχοντες. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που δεν έχουν καταλάβει ότι τώρα δεν είναι ώρα για λόγια. Είναι ώρα για αλήθειες. Και κυρίως όσοι έχουν στα χέρια τους «υπογραφές»!
(*) Το άρθρο του εκδότη στο τεύχος Μαϊου του περιοδικού ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
