Ο Ντετέκτιβ κοιτάει την κατσίκα του γείτονα και τον ΣΕΒ, ψάχνει 60+ εκατ. €, “εντρυφεί” σε μεγάλη αλυσίδα, θαυμάζει τα 50 χρόνια, ελπίζει στην “ανάδυση” του καταδυτικού,”ψάχνει” την αντιπρόεδρο και αποτίει φόρο τιμής σε έναν μεγάλο άνθρωπο του Τουρισμού

«Μύκονος και Σαντορίνη: η ναυαρχίδα που κάποιοι χαίρονται να βλέπουν να γέρνει»

Στην Ελλάδα έχουμε ένα περίεργο φαινόμενο: δεν αντέχουμε την επιτυχία — ειδικά όταν είναι των άλλων. Αν, λοιπόν, η Μύκονος και η Σαντορίνη εμφανίσουν μια μικρή κάμψη, αντί να προβληματιστούμε, πανηγυρίζουμε σιωπηλά. «Καλά να πάθουν», λένε κάποιοι του κλάδου, με το γνωστό χαμόγελο της μικροψυχίας.

Μόνο που ξεχνούν μια μικρή λεπτομέρεια: ότι αυτά τα δύο νησιά, τα “κακομαθημένα” όπως τα αποκαλούν κάποιοι, είναι η ραχοκοκαλιά του ελληνικού Τουρισμού. Τα έσοδα που παράγουν η Μύκονος και η Σαντορίνη μέσα σε έναν μόνο μήνα ισοδυναμούν με ό,τι φέρνουν σε ολόκληρη χρονιά οι εξαγωγές γιαουρτιού και φέτας. Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά είναι η σκληρή αλήθεια: αν πέσουν αυτοί οι δύο προορισμοί, πέφτει όλη η χώρα.

Κι όμως, αντί να τους στηρίζουμε, τους στοχοποιούμε. Αντί να τους βλέπουμε ως ναυαρχίδες, τους αντιμετωπίζουμε σαν υπερφίαλες βάρκες που δήθεν “φούσκωσαν”. Και μέσα σε αυτή τη στρεβλή λογική, δεν είναι τυχαίο ότι στην τελευταία Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, ενώ ειπώθηκαν ύμνοι για όλους τους κλάδους της οικονομίας, δεν ακούστηκε ούτε μία λέξη για τον Τουρισμό. Ο οποίος απορροφά τα προϊόντα που παράγουν οι ελληνικές βιομηχανίες και είναι ο μεγαλύτερος πελάτης τους…

Ίσως γιατί ο Τουρισμός δεν έχει γραβάτα και power point — έχει άμμο, ανθρώπους και δουλειά από το πρωί ως το βράδυ.

Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το πράγματι σοβαρό φυσικό φαινόμενο στη Σαντορίνη για να αποδείξει, για άλλη μια φορά, πως η ελληνική Πολιτεία πάσχει από επικοινωνιακό πανικό. Αντί να το διαχειριστεί ψύχραιμα και τεκμηριωμένα, έδειξε συμπτώματα τηλεοπτικής υστερίας: μόνο που δεν κατέβασε βατραχανθρώπους και καμιά πενηνταριά τεθωρακισμένα στο νησί. Κι από πάνω, άφησε διάφορους “ειδικούς” να προειδοποιούν ότι “θα καταρρεύσει ακόμη και η Καλντέρα”!

Έτσι είναι: πρώτα βγάζουμε τα μάτια μας, και μετά βάζουμε τα χέρια μας για να τα “επαναφέρουμε”.

Ο περιφερειάρχης Γιώργος Χατζημάρκος το έχει πει πολλές φορές και σωστά: αν όλοι οι ελληνικοί προορισμοί είχαν τη φιλοδοξία, την οργάνωση και τη δυναμική της Μυκόνου και της Σαντορίνης, η χώρα θα ήταν αλλού. Αλλά εδώ, προτιμούμε να σκάβουμε τον λάκκο εκείνων που τραβούν το καράβι.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, έρχεται ο Πάνος Παλαιολόγος, διευθύνων σύμβουλος της HotelBrain, να θυμίσει το αυτονόητο στο εξαιρετικό του άρθρο: Να μην πυροβολούμε τη Μύκονο και τη Σαντορίνη. Γιατί αν αρχίσουμε να τις υπονομεύουμε εμείς, δεν χρειάζεται καν να ανησυχούμε για τους ανταγωνιστές μας στο εξωτερικό — θα έχουμε φροντίσει να βυθίσουμε το πλοίο μόνοι μας.

Στην Ελλάδα, λέει, όλοι “αγαπούν τον τουρισμό”. Μέχρι να πάει καλύτερα από το δικό τους επάγγελμα. Και τότε, όπως πάντα, η κακία φοράει το χαμόγελο της ικανοποίησης. Μόνο που χωρίς τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, δεν θα υπάρχει κανείς να χαμογελάει.

«Χανδρήδες – Η ήρεμη δύναμη του τουρισμού»

Κάποιοι κάνουν συνεντεύξεις, άλλοι ανεβάζουν stories από τουριστικές εκθέσεις, και κάποιοι — οι Χανδρήδες — απλώς παρουσιάζουν αποτελέσματα. Για το 2024, οι ισολογισμοί τους μιλούν από μόνοι τους: κύκλος εργασιών και κερδοφορία σε ανοδική πορεία, επενδύσεις σε νέα οικόπεδα και ξενοδοχειακές μονάδες, και μια αγορά που τους κοιτάζει με σεβασμό.

Μιλάμε, άλλωστε, για μια ιστορική ελληνική αλυσίδα που κουβαλά βαριά κληρονομιά στον χώρο της φιλοξενίας. Από τη δεκαετία του ’60 οι Χανδρήδες έχτισαν ένα όνομα που έγινε συνώνυμο της ποιότητας και της συνέπειας. Δεν είναι τυχαίο ότι το ξενοδοχείο της Χίου — ένα από τα πλέον εμβληματικά του ομίλου — βρίσκεται εκεί όπου ξεκίνησαν όλα· στο νησί της καταγωγής της οικογένειας, εκεί όπου η φιλοξενία δεν είναι επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής.

Στο τιμόνι, εδώ και δεκαετίες, ο πρόεδρος Γιώργος Παϊδούσης, επίσης Χιώτης στην καταγωγή, οδηγεί τον όμιλο με ήρεμη αποφασιστικότητα. Δεν κάνει φανφάρες, δεν κυνηγά τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά ξέρει να κρατά τη ρότα σταθερή. Είναι από εκείνους τους επιχειρηματίες που δεν χρειάζεται να “φαίνονται” για να κάνουν τη διαφορά.

Και τώρα, το βλέμμα στραμμένο στο 2025: νέες επενδύσεις, προβλεπόμενος κύκλος εργασιών κοντά στα 40 εκατ. ευρώ, λειτουργική κερδοφορία περίπου 18,5 εκατ. ευρώ, και γενικότερο κλίμα αισιοδοξίας που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στον κλάδο. Οι Χανδρήδες δεν “τελειώνουν τη χρονιά” — την προγραμματίζουν, τη σχεδιάζουν, τη χτίζουν.

Σε μια αγορά γεμάτη τουριστικούς “influencers”, εκείνοι συνεχίζουν το παιχνίδι όπως πάντα: σιωπηλά, σταθερά, και μεθοδικά κερδισμένοι.
Και ίσως κάποιοι άλλοι — που λατρεύουν να ποζάρουν μπροστά στα resort — να ρίξουν μια ματιά πώς χτίζεται πραγματική επιτυχία… χωρίς φωνές.

50 χρόνια φιλοξενίας, ευθύνης και ήθους, του ομίλου ΜΕΤΑΞΑ στον ελληνικό Τουρισμό

Σάββατο βράδυ στην Κρήτη, και δεν υπήρχε θέση ούτε για δείγμα. Στο λαμπρό συνεδριακό κέντρο “Μίκης Θεοδωράκης”, λαμπερή αλλά συγκινητικά ανθρώπινη, όλη η αφρόκρεμα του Τουρισμού του νησιού – και όχι μόνο – μαζεύτηκε για να τιμήσει τα 50 χρόνια πορείας του Metaxa Hospitality Group, ενός ονόματος που έχει γραφτεί ανεξίτηλα στην ιστορία του ελληνικού Τουρισμού.

Ο Ανδρέας Μεταξάς, επικεφαλής του ομίλου, υποδέχθηκε φίλους, συνεργάτες και συνοδοιπόρους με τη γνωστή του σεμνότητα. Ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει πως μπορείς να ηγείσαι χωρίς να φωνάζεις· πως μπορείς να μεγαλώνεις έναν όμιλο με διεθνή αναγνώριση χωρίς να χάνεις τον ελληνικό σου παλμό. Γιατί ο Μεταξάς δεν είναι απλώς ένα ξενοδοχειακό brand — είναι ένα σύστημα αξιών.

Κι αν οι περισσότεροι περιορίζονται στις “παροχές”, στα spa και στα all inclusive, ο Ανδρέας Μεταξάς έχει επιλέξει να επενδύει στον άνθρωπο και στη γη. Ο όμιλος πρωτοπορεί σε δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, στηρίζει την αναγεννητική γεωργία και εφαρμόζει αειφόρες πρακτικές πριν αυτές γίνουν της μόδας. Είναι από τους ελάχιστους που κατανοούν ότι ο Τουρισμός δεν είναι απλώς φιλοξενία — είναι ευθύνη απέναντι στον τόπο.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην εκδήλωση παρευρέθηκαν όλοι όσοι μετρούν στην Κρήτη και στον ελληνικό Τουρισμό: ο περιφερειάρχης Κρήτης, δήμαρχοι από κάθε γωνιά του νησιού, δεκάδες ξενοδόχοι, επιχειρηματίες, άνθρωποι του τουρισμού και της αγοράς. Ανάμεσά τους και η Μαρί Δασκαλαντωνάκη, εκπρόσωπος μιας άλλης ιστορικής οικογένειας της ελληνικής φιλοξενίας, σε μια βραδιά που ένωσε το παλιό με το νέο, το επιχειρείν με την ανθρωπιά.

Γιατί ο Μεταξάς, όπως λένε όσοι τον ξέρουν, δεν επιδιώκει να “φαίνεται” — επιδιώκει να παράγει ουσία. Και η ουσία, στην περίπτωσή του, είναι μετρήσιμη: άνθρωποι που δουλεύουν δεκαετίες στις ίδιες μονάδες, τοπικές κοινωνίες που ευγνωμονούν την παρουσία του ομίλου, περιβάλλοντα που αναπνέουν αντί να επιβαρύνονται.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το πανηγυρικό κλίμα, η εκδήλωση δεν είχε τίποτα επιτηδευμένο. Ήταν μια βραδιά ευγνωμοσύνης, γεμάτη συναίσθημα, ουσία και συνέπεια. Μια υπόμνηση ότι υπάρχουν ακόμη οικογένειες που χτίζουν Τουρισμό με ήθος, όχι απλώς με κέρδη.

Σε μια εποχή που ο ελληνικός Τουρισμός παλεύει ανάμεσα σε προχειρότητες και υπερβολές, ο Ανδρέας Μεταξάς και η οικογένειά του αποτελούν φωτεινό παράδειγμα: ότι μπορείς να είσαι επιτυχημένος χωρίς να αλλοιώνεις την ταυτότητά σου· ότι μπορείς να είσαι διεθνής χωρίς να ξεχνάς τον τόπο σου.

Κι αν κάτι έμεινε από αυτή τη βραδιά, είναι η αίσθηση ότι ορισμένα ονόματα δεν χρειάζονται καμπάνιες για να αναγνωριστούν.
Ο Μεταξάς δεν χρειάζεται φώτα — τα έχει ανάψει εδώ και πενήντα χρόνια.

Κι αν όλοι οι όμιλοι λειτουργούσαν με τη φιλοσοφία Μεταξά, η Ελλάδα θα είχε ήδη κατακτήσει τη βιώσιμη τουριστική κορυφή!

«ΑΣΕΠ, ηθική και δεύτερη σκέψη…»

Ένα στέλεχος του ιδιωτικού τομέα διορίστηκε πρόσφατα, με όλες τις τιμές, αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΟΤ, μέσα από μια απολύτως θεσμική διαδικασία. Ο διορισμός της έγινε μέσω ΑΣΕΠ, της ίδιας διαδικασίας από την οποία προέκυψε και η νέα πρόεδρος του Οργανισμού, Αγγελική Βαρελά. Μάλιστα, η κυρία αυτή πρώτευσε στη διαδικασία και επιλέχθηκε από την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία —σύμφωνα με τον νόμο— έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει ένα από τα τρία πρώτα ονόματα.

Όλα καθαρά, αξιοκρατικά και θεσμικά ορθά.

Μέχρι εδώ, λοιπόν, κανένα σύννεφο στον ορίζοντα. Μόνο που, όπως φαίνεται, η ίδια η κυρία  είχε… άλλες βλέψεις. Γιατί λίγες μόλις εβδομάδες μετά την τοποθέτησή της στον ΕΟΤ, εμφανίστηκε ως υποψήφια για τη θέση της αντιπροέδρου στη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ). Ναι, καλά διαβάσατε: ένα φρέσκο κυβερνητικό στέλεχος, το οποίο δεν πρόλαβε καν να καθίσει στη νέα του καρέκλα, δήλωσε συμμετοχή για άλλη.

Το γεγονός ότι προσήλθε κανονικά στη συνέντευξη και αξιολογήθηκε δημιουργεί —αν μη τι άλλο— θεσμικό και ηθικό προβληματισμό. Όχι μόνο επειδή υπάρχει σαφές ασυμβίβαστο· αλλά και γιατί η ίδια η πράξη δείχνει ότι ο δημόσιος διορισμός αντιμετωπίζεται σαν καριέρα “επιλογών” και όχι σαν ευθύνη.

Για να το πούμε απλά: εάν επιλεγεί τελικά στη ΔΥΠΑ, θα πρέπει να παραιτηθεί από τον ΕΟΤ.

Αν δεν επιλεγεί, μένει ως αντιπρόεδρος του ΕΟΤ — κάτι που αφήνει μια παράξενη σκιά στην έννοια της θεσμικής συνέπειας.

Δεν είναι θέμα “νομιμότητας” — γιατί ίσως ο νόμος να αφήνει παραθυράκια.

Είναι θέμα ηθικής τάξης και πολιτικής αξιοπιστίας.

Και φυσικά, δεν μπορεί να αγνοηθεί και η πολιτική διάσταση: η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, η οποία τίμησε την κυρία επιλέγοντάς την ανάμεσα στους τρεις πρώτους, εκτίθεται εκ των πραγμάτων. Όχι γιατί έκανε λάθος επιλογή — αλλά γιατί η ίδια η συμπεριφορά του επιλεγέντος αποδυναμώνει το κύρος της διαδικασίας και εκπέμπει το λάθος μήνυμα για την αξιοκρατία.

Γιατί, όπως θα έλεγε και ένας παλιός γνώριμος της διοίκησης: «Δεν μπορείς να ζητάς αξιολόγηση από τους άλλους, όταν εσύ αξιολογείς συνεχώς πού θα πας την επόμενη μέρα».

Κι επειδή η κοινωνία έχει πια εξαντληθεί από “διορισμένους περιπλανώμενους”, καλό θα ήταν οι νέοι αξιωματούχοι να θυμούνται πως η τιμή του διορισμού δεν είναι εισιτήριο για επόμενο ραντεβού — είναι υποχρέωση να τιμήσεις τη θέση που ήδη σου εμπιστεύθηκαν.

Να μη χαθεί η ανάσα του βυθού – ο καταδυτικός τουρισμός αξίζει να αναδυθεί

Ένας χρόνος πέρασε από την ανακοίνωση του προγράμματος «Ενίσχυση Καταδυτικού Τουρισμού» του Υπουργείου Τουρισμού, ενταγμένου στο Ταμείο Ανάκαμψης, με συνολικό προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 8 εκατομμύρια ευρώ. Ένα πρόγραμμα-στοίχημα, όχι μόνο για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις καταδύσεις, αλλά και για την ίδια την ποιοτική ταυτότητα του ελληνικού τουρισμού.

Η Ελλάδα διαθέτει θησαυρούς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας — ναυάγια, ύφαλους, θαλάσσιες σπηλιές, ένα απέραντο φυσικό μουσείο που περιμένει να αναδειχθεί. Και το πρόγραμμα αυτό ήταν (και παραμένει) μια μεγάλη ευκαιρία για να γίνει η χώρα προορισμός καταδυτικού τουρισμού πρώτης γραμμής, όπως η Μάλτα ή η Κροατία.

Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή: 113 αιτήσεις, από τις οποίες περισσότερες από 40 κρίθηκαν επιλέξιμες. Σύμφωνα με τον οδηγό υποβολής, τα έργα θα ολοκληρώνονταν μέσα σε 14 μήνες, με αρχική καταληκτική ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 2025. Ωστόσο, οι ρυθμοί δεν ήταν αυτοί που όλοι περίμεναν· οι εγκρίσεις δεν έχουν ακόμα ανακοινωθεί και η προθεσμία έχει ήδη μετατεθεί για 30 Απριλίου 2026, με απόλυτο όριο τον Ιούνιο.

Η καθυστέρηση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πίεση της διοικητικής μηχανής. Η ίδια υπηρεσία του Υπουργείου Τουρισμού που “τρέχει” και τα προγράμματα μαρινών και προσβασιμότητας παραλιών, καλείται να σηκώσει και τον καταδυτικό τουρισμό — με περιορισμένο προσωπικό και μέσα. Άνθρωποι που πράγματι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά χρειάζονται ενίσχυση και τεχνική υποστήριξη για να φέρουν εις πέρας αυτό το κρίσιμο έργο.

Οι πληροφορίες λένε πως το Υπουργείο έχει ήδη δώσει εντολή να «φουλάρουν οι μηχανές» τις επόμενες ημέρες, με στόχο να ολοκληρωθεί άμεσα η διαδικασία αξιολόγησης και να ξεκινήσουν τα έργα. Και αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο σήμα: ότι υπάρχει πολιτική βούληση να μη χαθεί αυτή η ευκαιρία.

Γιατί ο καταδυτικός τουρισμός δεν είναι πολυτέλεια — είναι ένα νέο κεφάλαιο βιώσιμης ανάπτυξης, που φέρνει υψηλό επίπεδο επισκεπτών, προστατεύει το θαλάσσιο περιβάλλον και δίνει προστιθέμενη αξία στις τοπικές κοινωνίες. Είναι η ήρεμη, ουσιαστική πλευρά του ελληνικού τουρισμού.

Κι αν το πρόγραμμα καθυστέρησε, δεν είναι αργά να προχωρήσει. Αρκεί να υπάρξει στήριξη, αποφασιστικότητα και συνεργασία όλων των εμπλεκομένων. Γιατί ο βυθός μπορεί να είναι ήσυχος, αλλά κρύβει τεράστια δύναμη — και η Ελλάδα δεν πρέπει να την αφήσει να χαθεί.

«Η σιωπή των θεσμών»

Υπάρχουν υποθέσεις που δεν γράφονται πουθενά, δεν ανακοινώνονται, δεν διαρρέουν. Μένουν θαμμένες στα συρτάρια των υπηρεσιών, πίσω από κλειστές πόρτες και “εμπιστευτικά” πρακτικά.
Μία τέτοια υπόθεση ανακάλυψε ο Ντετέκτιβ.

Στον πυρήνα της, ένα διακύβευμα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ· μια σύγκρουση ανάμεσα σε εταιρία του Τουρισμού και έναν θεσμικό φορέα που, αν επαληθευθούν τα όσα ψάχνει, ίσως κλυδωνιστεί συθέμελα. Κι όμως, ούτε ανακοινώσεις, ούτε ενημέρωση, ούτε καν τα ίδια τα μέλη των οργάνων φαίνεται να γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει.

Η σιωπή είναι απόλυτη — όχι γιατί όλα βαίνουν καλώς, αλλά γιατί όλα είναι υπερβολικά σοβαρά.
Ο Ντετέκτιβ δεν αναζητά ενόχους. Αναζητά απαντήσεις.
Γιατί όταν διακυβεύονται δεκάδες εκατομμύρια δημοσίου ενδιαφέροντος και κανείς δεν μιλά, η σιωπή δεν μπορεί να είναι η απάντηση.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε φακέλους, δικαστικές αποφάσεις και απουσία θεσμικής ενημέρωσης, αρχίζει να διαφαίνεται το περίγραμμα μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης ιστορίας.
Μιας ιστορίας που, όταν αποκαλυφθεί, θα ταράξει τα νερά του ελληνικού Τουρισμού.

Σύντομα, πολύ σύντομα, τα νεότερα, αφού η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου είναι ξεκάθαρη…

Μνήμη & Τιμή: Ο Dr. Ralf Corsten, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όραμα της TUI με την Ελλάδα

Ο κόσμος του τουρισμού αποχαιρέτησε έναν από τους πιο σπουδαίους ηγέτες του. Ο Dr. Ralf Corsten, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου TUI, έφυγε από τη ζωή στις 7 Οκτωβρίου 2025, σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα.

Η είδηση της απώλειάς του μεταδόθηκε από το money-tourism.gr, με δήλωση συγκίνησης του σημερινού CEO του Ομίλου, Sebastian Ebel, ο οποίος αναγνώρισε τη διορατικότητα, τη στρατηγική ευφυΐα και την ανθρώπινη ηγεσία του Corsten που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη TUI.

Το περιοδικό «Χρήμα & Τουρισμός» στάθηκε για δεκαετίες κοντά στη διαδρομή του μεγάλου αυτού ανθρώπου. Ήταν άλλωστε εκείνο που, το 1997, δημοσίευσε τη μοναδική συνέντευξη του Dr. Corsten σε ελληνικό έντυπο, μια συνέντευξη που παραχώρησε στον Κωνσταντίνο Δεριζιώτη και που έμεινε ιστορική.

Ήταν η πρώτη φορά που ένας τόσο κορυφαίος εκπρόσωπος του διεθνούς τουρισμού μιλούσε σε ελληνικό μέσο για την Ελλάδα, τις δυνατότητές της και τα βήματα που έπρεπε να κάνει για να σταθεί ισότιμα στην ευρωπαϊκή τουριστική σκηνή.

Σε εκείνη τη συζήτηση ο Corsten είχε υπογραμμίσει ότι η χώρα μας δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο στον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά να αξιοποιήσει τη μοναδικότητα της ιστορίας, του πολιτισμού και της φιλοξενίας της.

Είχε επίσης τονίσει ότι οι υποδομές και η ποιότητα υπηρεσιών θα κρίνουν το μέλλον του ελληνικού τουρισμού — μια άποψη που σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, αποδεικνύεται προφητική.

Τον Μάρτιο του 2025, στο Βερολίνο, στο περιθώριο της διεθνούς έκθεσης ITB, ο Κωνσταντίνος Δεριζιώτης συναντήθηκε εκ νέου με τον Dr. Corsten και του έδειξε εκείνο το ιστορικό εξώφυλλο του 1997. Ο Corsten το αναγνώρισε με χαμόγελο και συγκίνηση — μια στιγμή που συμβόλισε την αμοιβαία εκτίμηση και τη διαχρονική σύνδεση του μεγάλου ηγέτη με την Ελλάδα.

Ο Dr. Ralf Corsten ήταν κάτι περισσότερο από ένας επιτυχημένος μάνατζερ. Ήταν ένας οραματιστής της συνεργασίας των λαών μέσω του ταξιδιού, ένας αρχιτέκτονας του ποιοτικού τουρισμού που πίστευε στην αξία της εμπειρίας και όχι απλώς του αριθμού.

Άφησε πίσω του ένα έργο που ξεπερνά τις επιχειρήσεις — άφησε ένα πνεύμα που συνεχίζει να εμπνέει.

Καλό του ταξίδι — γιατί οι μεγάλοι ηγέτες δεν χάνονται· συνεχίζουν να καθοδηγούν με το παράδειγμά τους όσους μένουν πίσω.

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης