Ο Ντετέκτιβ: Η νέα (;) θητεία, η Μενδώνη σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου, τα 140 εκατ. για 4 ξενοδοχεία στην Κρήτη, οι “no name” συνεντεύξεις, η “εγγύηση” του αφεντικού, τα “μηνύματα” στη Νίκη, οι καλημέρες που ΔΕΝ ανταλλάσσουν σε υπουργείο, Χατζημάρκος και Φαρμάκης “τρέχουν” και τα 125 εκατ. € που…αναζητούνται!

Η Μενδώνη, ο Πόντιος Πιλάτος και οι χορηγοί με… αθλητικά παπούτσια

Άργησε λίγο, αλλά εμφανίστηκε τελικά η κα. Μενδώνη με φωνή αγανακτισμένη και ύφος Ποντίου Πιλάτου που δεν πρόλαβε να πλύνει τα χέρια του:

“Ποιος έβαλε την Adidas στο Ζάππειο”;

“Ποιος βεβήλωσε τα ιερά και τα όσια με pop-up events”;

Δίκαιες απορίες — αλλά να θυμίσουμε ευγενικά πως μόλις πριν λίγες εβδομάδες, το Παναθηναϊκό Στάδιο είχε μετατραπεί σε σκηνικό για κατασκευή της Coca-Cola, με banners, ρομποτικές κάμερες και ενθουσιώδεις influencers να τρέχουν στα μάρμαρα.

Μήπως όλα τα “μαθαίνει” εκ των υστέρων;

Και βέβαια, το Ζάππειο ούτε αρχαιολογικός χώρος είναι, ούτε προστατευόμενο τοπίο, ούτε τίποτα.

Απλώς φταίει που δεν της το ’παν εγκαίρως και χάλασε η διάθεση.

Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν αποκλείεται να καταγγείλει και το Καλλιμάρμαρο που μοιάζει υπερβολικά με… στίβο.

Το φαινόμενο της καρέκλας με Velcro

Λένε πως η εξουσία είναι γλυκιά, αλλά στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι πιο εκλεπτυσμένο: Εθίζει.

Έτσι, σε έναν αξιοσέβαστο ελληνικό φορέα –όνομα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε (ακόμη)– ο πρόεδρος, αν και έχει ήδη εξαντλήσει τις θητείες του, κάνει σχέδια για ακόμη μία.

Μικρή λεπτομέρεια: ο νόμος το απαγορεύει.

Αλλά όταν δεν μπορείς να αλλάξεις τις ψήφους, αλλάζεις τους… κανόνες. Και κάπως έτσι, στο αρμόδιο υπουργείο ακούγονται σενάρια νομοθετικής “διόρθωσης”. Ξέρετε, από αυτές τις “διορθώσεις” που κάνουν τη Δημοκρατία να αλλάζει δωμάτιο από ντροπή.

Και όπως άκουσε ο ντετέκτιβ των διαδρόμων να λένε σχολιαστές, “αν ήταν να ισχύσει για τις μεθεπόμενες εκλογές, τότε ΟΚ, αλλά όχι για τις επόμενες. Άλλωστε υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι για την θέση…”.

Σημειώνεται ότι ο απερχόμενος πρόεδρος έχει κιαλάρει άλλη θέση, αλλά δεν του βγαίνουν τα … κουκιά και έτσι “ακολουθεί” το γνωστό ρητό: αν δεν σε θέλουν οι άλλοι, μείνε εκεί που σε αφήνουν — κι ας είναι και με τροπολογία.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο — μόνο που η τελευταία φορά ήταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με έναν άλλο… μεγαλομανή φίλο των θητειών, ονόματι Τραμπ. Εδώ όμως, αντί για πολωμένο Κογκρέσο, έχουμε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και… ευελιξία στα νομικά εργαλεία.

Εν κατακλείδι: το θεσμικό πλαίσιο είναι σαν τη ζύμη — όταν έχεις δύναμη, πάντα βρίσκεις τρόπο να το φουσκώσεις.

Αλλά να θυμάστε: το Velcro στη Δημοκρατία ξεκολλάει δύσκολα — αλλά όταν ξεκολλήσει, αφήνει σημάδια.

Από τα ΑΕΙ στο ρολόι: Η Νίκη επιμένει, η πραγματικότητα αντιστέκεται

Κάποιοι υπουργοί φεύγουν και ξεχνιούνται. Άλλοι αφήνουν έργο που χρειάζεται διόρθωση. Και μετά είναι η κα. Κεραμέως: υπουργός που, είτε στο Παιδείας είτε τώρα στο Εργασίας, αφήνει από πίσω της… μυστήρια κουτάκια που κανείς δεν θέλει να ανοίξει, αλλά όλοι υποχρεώνονται να καθαρίσουν. Θυμάστε τον περίφημο νόμο για τα ΑΕΙ που η ίδια πέρασε με σθένος και διθυράμβους; Ε, τώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα αλλάξει. Και η Σοφία Ζαχαράκη, που πήρε τη σκυτάλη, τρέχει να μαζέψει ό,τι μπορεί, σε έναν ακαδημαϊκό χάρτη που θυμίζει περισσότερο sudoku παρά σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο Υπουργείο Εργασίας η ψηφιακή κάρτα εργασίας εξελίσσεται σε θρίλερ γραφειοκρατίας: επιχειρήσεις ζητούν απλώς… λίγη ευελιξία, και η απάντηση είναι «όχι, διότι υπάρχει σύστημα». Κανένα περιθώριο διαλόγου, καμία διάθεση να ακούσουν — μόνο μια εμμονή με νούμερα, ώρες και πλατφόρμες. Από τα πανεπιστήμια μέχρι τις κάρτες εργασίας, το κοινό μοτίβο είναι σαφές: κάνουμε μεταρρυθμίσεις που οι άλλοι πρέπει να διορθώνουν. Η Νίκη επιμένει, αλλά κάπου ανάμεσα στα νομοσχέδια και τα Excel, ξεχνά πως το κράτος δεν είναι startup, ούτε εφαρμογή με terms & conditions που απλώς αποδέχεσαι.

140 εκατ. € για 4 ξενοδοχεία στην Κρήτη

Όταν πλησιάζει η ώρα της αποεπένδυσης για τα funds και όταν ειδικά ο διαχειριστής έχει βρει τον τρόπο να βγάζει καλό μεροκάματο, τα πράγματα είναι ζόρικα: για τα funds!!! Στο σφυρί λοιπόν έχει βγάλει γνωστό fund στην Κρήτη 4 ξενοδοχεία, 2 στο Ηράκλειο και δύο …ανατολικότερα. Τα δύο του Ηρακλείου είναι μαγαζιά γωνία, αλλά το ένα έχει πρόβλημα. Τα άλλα δύο τίποτα ιδιαίτερο. Αλλά ενδιαφερόμενοι σε αυτά τα ποσά τίποτα. Εμφανίστηκαν δύο: Ένας γνωστός, μεγάλος και σοβαρός ξενοδόχος και ένας νεόκοπος που νομίζει ότι ξέρει και το νέο Πάπα -ο οποίος με την ευκαιρία, ο ξενοδόχος όχι ο Πάπας, πέρυσι βραβεύτηκε από την TUI και φέτος “εξαφανίστηκε”- και εντυπωσιάζει αρνητικά με την αλαζονεία του καθώς  με 4,5 ξενοδοχεία νομίζει ότι είναι ο … Hilton! Τα ποσά όμως που προσέφεραν δεν προσεγγίζουν ούτε κατά διάνοια τα 140 εκατ. €.

Την ίδια στιγμή άλλο -μεγάλο- “μαγαζί” που εξαγοράστηκε για 3ψήφιο αριθμό εκατομμυρίων και έχει έγκριση και κεφάλαια από τις τράπεζες για ανακαίνιση, όχι μόνο δεν έχει προχωρήσει τίποτα αλλά το fund θα πουλούσε ευχαρίστως όσο αγόρασε.

Αλλά που τέτοια τύχη…

Αναπτυξιακός Νόμος – made in PowerPoint, πληρωμές made in… αναμονή

Κάποιοι λένε πως ο Αναπτυξιακός Νόμος είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο για τους Έλληνες επιχειρηματίες. Οι πιο ρομαντικοί, τον αποκαλούν “παράθυρο ελπίδας”. Πιο σωστά: “παράθυρο που έχει κολλήσει και δεν ανοίγει”. Χιλιάδες επενδυτές έχουν υποβάλει φακέλους, εγκρίθηκαν με τυμπανοκρουσίες, κι έκτοτε περιμένουν — σαν τον Γκοντό — την περίφημη “εκταμίευση”. Ο κ. Θεοδωρικάκος, σταθερά αισιόδοξος, εξαγγέλλει μεταρρυθμίσεις και διαβεβαιώνει ότι όλα προχωρούν ταχύτατα.

Φυσικά!

Ειδικά αν μετρά κανείς σε ταχύτητες… δεινοσαύρου σε χειμερία νάρκη. Οι περισσότεροι έχουν πάρει δάνεια, έχουν ξεκινήσει έργα, και τώρα στέκονται μπροστά στις υπηρεσίες με το βλέμμα του ανθρώπου που έχει ξεχάσει γιατί πίστεψε στο κράτος. Κι αν ρωτήσεις πότε θα πληρωθούν; Η απάντηση είναι γνωστή: “Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία στο πληροφοριακό σύστημα”. Που μεταφράζεται, βεβαίως, σε “όταν με το καλό εκσυγχρονιστεί η δημόσια διοίκηση. Δηλαδή… ποτέ”.

Η “εγγύηση” του μετόχου

Πασίγνωστος ξενοδοχειακός όμιλος, με εξαιρετικό παρελθόν, λαμπρό παρόν και ευοίωνο μέλλον, στον οποίο το πλειοψηφικό ποσοστό ανήκει σε fund, έχει αναδειχθεί και προχωράει λόγω της εμπνευσμένης -κατά γενική ομολογία- ηγεσίας. Ο όμιλος επεκτείνεται συνεχώς και επενδύει. Οι τράπεζες που χρηματοδοτούν τα σχέδιά του, έχουν βάλει στα συμβόλαια ότι αν αποχωρήσει η ηγεσία, θα πρέπει να επανεξεταστούν οι δανειακές συμβάσεις. Μέχρι τώρα όλα κυλούσαν ήσυχα και χωρίς εκπλήξεις. Αίφνης η ηγεσία ζήτησε να φύγει από τις συμβάσεις η πρόβλεψη αυτή. Και μιλάμε για πολύ μεγάλο μαγαζί.

Γιατί άραγε;

Νέο φρούτο οι “ανώνυμες” συνεντεύξεις

Διαβάζουμε – τρόπος του λέγειν – τελευταία συνεντεύξεις σε συγκεκριμένο μέσο και μένουμε με την απορία: ήταν συνέντευξη, δελτίο Τύπου ή μονομερής εξομολόγηση; Όχι μόνο γιατί οι ερωτήσεις ήταν σαν χαλαρή κουβέντα σε πριβέ καφέ του Κολωνακίου, αλλά κυρίως γιατί οι “συνεντεύξεις” είναι… ανυπόγραφες.

Ναι, κυρίες και κύριοι, μπήκαμε αισίως στην εποχή της ανώνυμης συνέντευξης – ένα είδος που δεν απαντάται ούτε στα εγχειρίδια δημοσιογραφίας, ούτε στις καλές πρακτικές δεοντολογίας.

Γιατί, βλέπετε, ο δημοσιογράφος δεν είναι γκαρσόνι να φέρνει τον λόγο του συνεντευξιαζόμενου στο τραπέζι και να αποχωρεί διακριτικά.

Οφείλει να έχει όνομα, άποψη και – αλίμονο – ευθύνη.

Όταν αυτά απουσιάζουν, τότε δεν έχουμε δημοσιογραφία, έχουμε απλώς… πλατφόρμα ανακοινώσεων με φιλικό ύφος.

Κι αν συνεχίσουμε έτσι, η επόμενη “συνέντευξη” θα δοθεί κατευθείαν στο ChatGPT. Τουλάχιστον εκεί, θα υπάρχει και χρονοσφραγίδα.

Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα μέσο στο οποίο εσχάτως φημολογείται ότι έχει εμπλακεί γνωστός “επιχειρηματίας” που έχει μερικές πτωχεύσεις στην πλάτη του και στην εταιρία του εμφανίζεται ως “σύμβουλος”!

Οι καλημέρες που ΔΕΝ ανταλλάσσουν σε υπουργείο

Υπάρχουν υπουργεία όπου η δουλειά γίνεται με συντονισμό, όραμα και καλή χημεία. Και υπάρχουν και άλλα, πιο… πειραματικά. Όπως αυτό στο οποίο ο υπουργός δεν μιλάει με τον γενικό γραμματέα και –για να είμαστε δίκαιοι– ο γενικός γραμματέας δεν μιλάει με τον υπουργό. Κανονικό mutual unfollow, μόνο που δεν είναι στα social — είναι στα κυβερνητικά έδρανα. Οι πληροφορίες λένε πως οι συνομιλίες γίνονται μέσω τρίτων, e-mails ή… “άλλων συνεργατών”, λες και βρισκόμαστε σε διαδικασία διαζυγίου και δεν έχει βρεθεί ακόμη ποιος θα κρατήσει το υπουργικό αυτοκίνητο. Και όσο οι δύο κορυφαίοι θεσμικοί του υπουργείου παίζουν σιωπηλό πόλεμο, οι αποφάσεις λιμνάζουν, οι εγκρίσεις κολλάνε, και η πολιτική γίνεται κωμωδία.

Κατά τα άλλα, μιλάμε για επιτελικό κράτος. Μόνο που εδώ το “επιτελείο” είναι δύο αποξενωμένοι συγκάτοικοι, σε γραφεία που είναι κοντά αλλά μοιάζουν με… άλλες ηπείρους. Αν συνεχίσουν έτσι, δεν αποκλείεται σύντομα το υπουργείο να προκηρύξει διαγωνισμό για επαγγελματία διερμηνέα… ψυχροπολεμικών σχέσεων. Και κάπως έτσι γράφεται το επόμενο κεφάλαιο στην επιτελική φαρσοκωμωδία.

Διακριτικός ψίθυρος από το βάθος των διαδρόμων: «Μίλησες στον Υπουργό; Όχι, μίλα του εσύ. Εγώ δεν του μιλάω».

Υπόθεση: «Ρόδος SOS»

Σε έναν δήμο όπου οι δημότες και οι επιχειρήσεις πληρώνουν πανάκριβα ανύπαρκτες υπηρεσίες και τα δημοτικά τέλη ανεβαίνουν πιο γρήγορα κι από τα Rafale, η τελευταία εξέλιξη ξεπέρασε κάθε φαντασία: σταμάτησε να πληρώνει το κόστος του νερού στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, οδηγώντας σε βεβαίωση 6 εκατομμυρίων ευρώ στην Εφορία — και αντί να ζητήσει συγγνώμη, ανακοίνωσε και προσφυγή στη Δικαιοσύνη! Το πιο εξοργιστικό; Βρισκόμαστε στην καρδιά της τουριστικής περιόδου. Τα ξενοδοχεία που πληρώνουν κανονικά και θέλουν να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες στους επισκέπτες τους απαιτούν σταθερή και καθαρή παροχή νερού. Και ο Δήμος παίζει μικροπολιτικά παιχνίδια με το πιο πολύτιμο αγαθό.

Απ’ την άλλη πλευρά, ο περιφερειάρχης Γιώργος Χατζημάρκος αποδεικνύει ξανά τι σημαίνει σοβαρή διοίκηση: εφαρμόζει τον νόμο, διασφαλίζει τα συμφέροντα των φορολογουμένων και δεν χαρίζει νερά, ούτε ψήφους.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το νερό ούτε κόμμα έχει, ούτε υποψηφιότητα. Έχει μόνο ανάγκη να ρέει.

Ο Ντετέκτιβ παρακολουθεί. Και θυμάται!

Υπόθεση: «32% κοροϊδία»

Η SeaJets, η εταιρεία που «ρίχνει άγκυρα» όταν της καπνίσει, ανακοίνωσε  εκπτώσεις για οικογένειες και παρέες άνω των 3 ατόμων, και το βάφτισε 32% … γενικά. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος — είναι απλώς λογική marketing από το μέλλον, εκεί όπου οι αριθμοί δεν έχουν σημασία και οι καθυστερήσεις είναι τρόπος ζωής. Γιατί να σταματήσεις στα 50% ή στα 70%; Πες 32%, βγάλε ένα δελτίο τύπου, και καθάρισες. Αν προσθέσεις και τις ώρες αναμονής στα λιμάνια, μπορεί όντως να βγαίνει το νούμερο. Η εταιρεία που έχει μετατρέψει την ακτοπλοΐα σε ρώσικη ρουλέτα, τώρα θυμήθηκε και τον “κοινωνικό ρόλο”. Αλλά οι ανάγκες του επιβάτη δεν είναι σαν την άμυνα της ΑΕΚ στο ματς με τον Ολυμπιακό — δεν μπορείς να «τρως έξι γκολ» κάθε καλοκαίρι και να λες «όλα καλά». Ας σοβαρευτούμε. Στη θάλασσα δεν χωράνε τρίπλες. Χρειάζονται σταθερότητα, συνέπεια και σεβασμός στον ταξιδιώτη. Όλα αυτά δηλαδή που δεν μεταφέρει η SeaJets, ούτε με τα ταχύπλοά της, ούτε με τα δελτία Τύπου.

Ο Ντετέκτιβ επιβιβάζεται… και κρατάει σημειώσεις.

“Τρέχει” τουριστικά η Δυτική Ελλάδα

Ενώ σε άλλες Περιφέρειες ακόμα παλεύουν να θυμηθούν πού πέφτει το πλησιέστερο αεροδρόμιο —ή κάνουν brainstorming για το αν “ο τουρισμός είναι θέμα branding”— στη Δυτική Ελλάδα ο Νεκτάριος Φαρμάκης δείχνει ότι όταν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει και κίνηση. Κυριολεκτικά. Τις επόμενες ημέρες, μαθαίνουμε, η Πάτρα θα φιλοξενήσει στελέχη της easyJet, τα οποία έρχονται για να βολιδοσκοπήσουν τις δυνατότητες σύνδεσης του Αράξου με ξένες αγορές. Και όχι, δεν έρχονται για διακοπές ή για βουτιές. Έρχονται γιατί η Περιφέρεια έχει στρώσει δουλειά: με μελέτες, στοιχεία και επιχειρηματολογία. Και κυρίως, γιατί κάποιος τους κάλεσε — και δεν περίμενε να “τους τύχει”. Ο Φαρμάκης έχει ήδη δείξει ότι βλέπει τον τουρισμό ως μοχλό ανάπτυξης και όχι ως… κουπόνι επιδοτούμενης προβολής. Από την ανάδειξη της γαστρονομίας και των τοπικών προϊόντων, μέχρι τις διεθνείς επαφές και τις συνεργασίες με αεροπορικές, δείχνει έναν σπάνιο συνδυασμό: αυτοδιοικητικός που ξέρει και τι θέλει και πώς να το πετύχει. Το αν τελικά η easyJet θα πετάξει στον Άραξο, θα το δείξει ο καιρός — και τα νούμερα. Αλλά ένα είναι βέβαιο: αν η Δυτική Ελλάδα καταφέρει να βάλει σοβαρά στο χάρτη ένα αεροδρόμιο που για χρόνια παρέμενε στο περιθώριο, δεν θα το οφείλει στην τύχη ή στους συγκυριακούς «αρμοδίους». Θα το οφείλει σε σχέδιο, επιμονή και σε μια ομάδα που δεν περιμένει να της γράψουν το σενάριο από την Αθήνα.

Περισσότερα εν καιρώ. Ή καλύτερα… εν πτήσει.

Ο διπλωμάτης των διαδρόμων

Δεν ξέρουμε αν ο συγκεκριμένος τουριστικός παράγοντας έχει αφήσει ποτέ τη μόνιμη θέση του στο αεροδρόμιο — όχι για να πετάξει, αλλά για να καραδοκεί ποιος περνάει. Από υπουργικά γραφεία και φορείς, μέχρι συνέδρια που διοργανώνονται για να βραβεύονται μεταξύ τους, είναι πάντα παρών. Με λαμπερή εμφάνιση, φωτογένεια και τα σωστά hashtags. Πολύ λιγότερο παρών όμως σε… τουριστικά γραφεία, αεροπορικά deals, διεθνείς συναντήσεις ή δουλειές πεδίου. Η λέξη «στρατηγική» εμφανίζεται συχνά στο στόμα του, αλλά ποτέ σε κάποιο πλάνο με αρχή, μέση και τέλος. Στην πραγματικότητα, η μόνη στρατηγική φαίνεται να είναι η διατήρηση των θέσεων σε Δ.Σ., με τακτικές που θυμίζουν περισσότερο πολιτικό συνδικαλισμό της δεκαετίας του ’90, παρά παραγωγικό stakeholder της νέας εποχής. Αντί για τουρίστες, μετράει εμφανίσεις σε πάνελ και συνέδρια όπου η αίθουσα είναι γεμάτη… ομιλητές. Κι αν τον ρωτήσεις για τις πτήσεις, θα σου πει ότι «είναι θέμα lobbying». Το πρόβλημα είναι ότι το lobbying το κάνει για τον εαυτό του. Και πάντως, ποτέ στην πίστα απογείωσης.

Το θαύμα της Περιφέρειας που κάνει δουλειά

Υπάρχουν και εκείνοι που δεν φωνάζουν, δεν ανεβάζουν stories από διεθνείς εκθέσεις, ούτε στήνουν group photos με επιγραφές τύπου “Mission Accomplished”. Υπάρχουν όμως — και κάνουν δουλειά. Σιωπηρά, επίμονα και μεθοδικά. Μια Περιφέρεια που μέχρι πρότινος δεν έμπαινε ούτε στα ραντάρ του ΕΟΤ, ούτε στους χάρτες των tour operators, σήμερα διαπραγματεύεται απευθείας συνδέσεις με νέες αγορές. Και όχι επειδή “συγκυρία” ή “τύχη”, αλλά επειδή κάποιος τους πήρε τηλέφωνο, τους έδειξε αριθμούς και τους έπεισε. Χωρίς θορύβους, έχει κλείσει συμφωνίες με αεροπορικές εταιρείες και τουριστικούς πράκτορες, προβάλλοντας πλεονεκτήματα που ούτε η Αθήνα δεν εκμεταλλεύεται. Ενδεικτικό: στις πρόσφατες αφίξεις charter, η Περιφέρεια ήταν ήδη εκεί — με σημεία υποδοχής, μεταφρασμένα φυλλάδια και καμπάνιες στις τοπικές αγορές προέλευσης. Το πιο ενδιαφέρον; Ο ίδιος ο Περιφερειάρχης αποφεύγει τα πάνελ, τις συνεντεύξεις και τους επαίνους. Θεωρεί πως «η καλύτερη προβολή είναι το αποτέλεσμα».

Και όταν τελειώνει η δουλειά, φεύγει από την πίσω πόρτα.

Αν αυτό δεν είναι η νέα γενιά της Αυτοδιοίκησης, τότε τι είναι;

Ποιος (δεν) πάει Κίνα;

Επισήμως, η Κίνα είναι «στρατηγική αγορά». Ανεπισήμως, δεν έχει πατήσει κανείς — ούτε από το Υπουργείο, ούτε από τον ΕΟΤ, ούτε από τους υπόλοιπους «αρμοδίους». Τα τελευταία δύο χρόνια, οι εκπροσωπήσεις περιορίστηκαν σε τηλεδιασκέψεις, ευχολόγια και κάτι αφιερώματα με παραδοσιακά ελληνικά τοπία… γραμμένα στα αγγλικά. Η Κίνα όμως άνοιξε. Οι Κινέζοι ταξιδεύουν — και κάποιοι από αυτούς ήρθαν στην Αθήνα, μόνοι τους, για B2B συναντήσεις, αλλά και με τις προσπάθειες του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών. Εκεί διαπιστώθηκε η μεγάλη ελληνική απουσία. Εκπρόσωποι της Τουρκίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Κροατίας και της Μάλτας βρίσκονται συχνά στην Κίνα, κάνουν meetings με σχέδιο, κ.λπ..

Εμείς… προσπαθούμε να εξηγήσουμε τι είναι το “Experience Greece” μέσω google translate. Το αστείο είναι ότι διακηρύσσουμε  «εξωστρέφεια» και «νέες αγορές». Αλλά το μόνο εξωστρεφές είναι η απόσταση από την πραγματικότητα. Αν συνεχίσουμε έτσι, η Κίνα δεν θα είναι απλώς μια χαμένη αγορά. Θα είναι μια χαμένη ευκαιρία που κανείς δεν θα θυμάται… γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκε.

Αλλά τώρα ασχολούμαστε με την Ινδία!

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης