Ο Ντετέκτιβ συγκινημένος στην Ρόδο – “Στιγμές Ιστορίας”, η Χούντα, οι Σουηδοί, ο Ανδρεάδης, ο Σκουλάς και ο ΟΜΕΔ, το Conrad, η κίνηση, τα ξενοδοχεία του υπουργείου Τουρισμού, ο “ειδικός” και η ενοχλητική ερώτηση στη Βουλή…

Ο Ντετέκτιβ στην Ρόδο για τον “σοφό” του Τουρισμού

Ο Ντετέκτιβ με μεγάλη συγκίνηση σήμερα, θα αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της στήλης στο βιβλίο «Στιγμές Ιστορίας» του Βάσου Μηναϊδη, που παρουσιάστηκε χθες Κυριακή στην Ρόδο, στο κατάμεστο συνεδριακό κέντρο του Apollo Blue. Έδωσε το παρόν το σύνολο των ανθρώπων του Τουρισμού από το νησί, συνοδοιπόροι του Βάσου από τον συνδικαλισμό από ολόκληρη την Ελλάδα και ο αειθαλής Μάκης Φωκάς! Όλοι μίλησαν με θερμά και συγκινητικά λόγια, και όλοι έκαναν σημαντικές αναφορές στην Λη Μηναϊδη!

Ένα σημαντικό βιβλίο ενός σπουδαίου Έλληνα, που καταγράφει μοναδικά την μεταπολεμική Ελλάδα και την γέννηση του ελληνικού τουριστικού θαύματος, μέσα από τα μάτια ενός από τους πρωταγωνιστές.

Και επειδή ο φίλτατος Βάσος εκτός από σοφός, είναι και λακωνικός, ας αφήσουμε κάποια αποσπάσματα του βιβλίου, που επέλεξε ο Ντέτεκτιβ, να μιλήσουν μόνα τους!

Η χούντα και η έναρξη της σεζόν τον Φεβρουάριο!  

«Η τουριστική περίοδος το 1967 και η επιμήκυνση της. Η σεζόν είχε ξεκινήσει από τις 2 Φεβρουαρίου και οι κρατήσεις έδειχναν ότι οδηγούμασταν σε μια μακρά περίοδο τουριστικής κίνησης. Ο Simon Spies, ο Βινγκ και ο Έλληνας με το τουρκικό όνομα, έφερναν κόσμο από την σκανδιναβικές χώρες και ο Flug tour από τη Γερμανία. Κοντά σ’ αυτούς μια ολόκληρη άλλη στρατιά μικρών τουριστικών πρακτορείων εμφανίστηκαν για να πάρουν μερίδιο στην ικανοποίηση της θέλησης των Ευρωπαίων να κατέβουν στην Ελλάδα, κυρίως στην Ρόδο».

Τα χρήματα και η δουλειά

«Στόχος μου δεν ήταν ποτέ τα λεφτά, ούτε το κέρδος. Ως παιδί από την περίοδο κιόλας του πολέμου με ενδιέφερε η δουλειά και κατόπιν κοντά στη δουλειά προστέθηκε και η ανάγκη για προσωπική ανάπτυξη».

Η σημασία της γρήγορης απόφασης

«Είναι πάντα σημαντικό να λαμβάνονται γρήγορες αποφάσεις, χωρίς κατ’ ανάγκη αποφάσεις αυτές να είναι σωστές. Όταν διάβασα τις εντολές και στο ξημέρωμα βρέθηκα σε ένα προς ένα τα συνεργεία των αυτοκινήτων διαπίστωσα πολυμερή ανταλλακτικών διαφόρων ειδών τύπων μεγεθών οπότε αντί να τα κατάσχω αποφασίσω να τα δεσμεύσω και ακολούθως να ρωτήσω τους ειδικούς εάν όλα αυτά τα υλικά όντως θα μας ήταν χρήσιμο».

Η επιστροφή του Τουρισμού μετά την πτώση της δικτατορίας

«Οι Σουηδοί μετά τη δικτατορία.

Θυμάμαι το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς τα στοιχεία επισκεπτών αριθμούσαν τρεισήμισι χιλιάδες φιλοξενούμενους έναντι των 35.000 της προηγούμενης χρονιάς. Μάλιστα οι πιο απαισιόδοξοι προεξοφλούσαν ότι είχε έρθει το τέλος του τουριστικού προϊόντος της Ρόδου, με ενδεχόμενη μετακίνηση του ενδιαφέροντος των επισκεπτών προς άλλους, λιγότερο επίφοβους προορισμούς της Ελλάδας, όπως ήταν Κέρκυρα. Τα οικονομικά μέτρα που επακολούθησαν από την κυβέρνηση ήταν σαφώς υποστηρικτικά για όλες τις επιχειρήσεις ωστόσο η πραγματική ώθηση για την βελτίωση της ψυχολογίας μας δόθηκε στο τέλος εκείνης της σεζόν.

Η ώθηση ήρθε με αεροπλάνο που εκτελούσε πτήση τσάρτερ από την Στοκχόλμη για τη Ρόδο. Την πτήση οργάνωση ένας λάτρης της Ρόδου ίσως ο αρχηγός των αντιστασιακών Σουηδών κατά της χούντας προσωπικός φίλος του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και δικός μου. Δεν ήταν άλλος από τον Πίτερ Κουρμπάν εκείνον που χαρακτηρίζεται το ούζο ως lions milk. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο τον Μαριτσών γεμάτο Σουηδούς και όλοι τους με πρωτεργάτη τον Πίτερ ήρθαν και είπαν μην ανησυχείτε φέτος φέραμε μόνο ένα αεροπλάνο του χρόνου σας υποσχόμαστε ότι η Ρόδος θα γεμίσει από Σουηδούς. Αυτό που είπε αυτό έγινε. Το 1975 από την αρχή της τρίτης περιόδου όλα τα ξενοδοχεία και όλες οι τοπικές επιχειρήσεις άρχισαν από νωρίς να γεμίζουν επισκέπτες από το βορρά».

 Η στροφή στον μαζικό Τουρισμό

«Η σεζόν του 1975 έχει ιστορική αξία για πολλούς λόγους. Ήταν η πρώτη επαγγελματικά και πολιτικά υγιής περίοδος μετά την εκκίνηση της δικτατορίας ήταν η χρονιά αποδείξεις της αγάπης των Ευρωπαίων για την Ελλάδα και κυρίως για τη Ρόδο, ήταν η πρώτη χρονιά θέσπισης των κρατικών επιδοτήσεων στον τουρισμό και τότε ήταν που αποσυνδέθηκε ο ιδιωτικός δανεισμός από τον ΟΑΧΑ περνώντας για πρώτη φορά στις εμπορικές τράπεζες. Για τη Ρόδο το ιστορικό σημαντικό την σεζόν του 1975 βρισκόταν μέσα σε όλα αυτά αλλά και σε ένα στοιχείο ακόμη. Εκείνη χρόνια μας έδειξε ότι περπατάνε και τα μεγάλα ξενοδοχεία. Όποιο κι αν ήταν το μέγεθος τους, όσα δωμάτια κι αν διέθεταν, υπήρχε ζήτηση, ώστε να καλυφθεί η προσφορά. Το ρίσκο που είχαμε αναλάβει κατασκευάζοντας μεγάλης δυναμικότητας μονάδες αποδείχτηκε σωστό. Έτσι στην σεζόν του 1975 έγινε για τη Ρόδο η πρώτη μεγάλη μεταστροφή προς το μαζικό τουρισμό».

Αύξηση τιμών

«Από το 1975 στο 1976 οι τιμές διανυκτερεύσεις αυξήθηκαν σε ένα ποσοστό ικανοποιητικό για επισκέπτες και ξενοδόχους. Ίδια τακτική ακολουθήθηκε και για την επόμενη χρονιά αν και αυτή τη φορά η αύξηση τιμών ήταν κατά προσέγγιση 40 τοις 100. Ακόμα και έτσι η ζήτηση παρέμεινε υψηλή και τα δωμάτια όλα καλυπτόντουσαν πολύ γρήγορα. Τότε ήταν που πήραν τα μυαλά των ξενοδόχων αέρα και το 76 ζήτησαν αύξηση τιμών για την επόμενη χρονιά σε ποσοστό 70 τοις 100. Το θέμα ήρθε στην συνεδρίαση της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου και εγώ ως γραμματέας διαφώνησα. Πρέπει να μοιράσουμε το ποσό της αύξησης σε δύο χρονιές το 70 τοις 100 θα φανεί υπερβολικό και οι επισκέπτες θα μας τιμωρήσουν τους είπα στο συμβούλιο εκεί τσακωθήκαμε άσχημα αφού οι περισσότεροι επέμεναν στην άμεση και υπέρμετρη αύξηση των τιμών διανυκτέρευσης. Τελικά σε εκείνη την συνεδρίαση η πρόταση μου δεν πέρασε. Πρυτάνευσε η λογική εκμετάλλευσης της συγκυρίας και αυτό δεν άρεσε σε μένα. Τότε τον Μάιο του 77 παραιτήθηκα απ’ τη διοίκηση και την θέση του γενικού γραμματέα της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου, θέση που κατείχα από το 1965. Πράγματι οι ξενοδόχοι ζήτησαν αύξηση τιμών σε ποσοστό 70 τοις 100 απαίτηση που προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο τον τουρ οπερέιτορς αλλά και των ίδιων των μελλοντικών επισκεπτών μας. Το αποτέλεσμα της σεζόν ήταν η κατακόρυφη πτώση των αφίξεων στην Ρόδο. Σε ορισμένες περιοχές η πτώση έφτασε το 60 τοις 100. Κινδύνευε με πλήρη διάλυση το τουριστικό μας οικοδόμημα οπότε και άπαντες επανήλθαν στα λογικά τους. Κατόπιν αυτών μου ζητήθηκε να επιστρέψω στην διοίκηση της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου αλλά εγώ είχα πάρει τις αποφάσεις μου και τις αποφάσεις μου δεν τις αλλάζω».

Ο αναπτυξιακός νόμος 1262 και ο Νίκος Σκουλάς

«Ανατροπή για τον κλάδο της φιλοξενίας θεωρώ και το νόμο 1262 του 1982 ο οποίος μεταξύ των άλλων έδινε κίνητρα για την δημιουργία μικρής δυναμικότητας καταλυμάτων και μάλιστα στα πιο απίθανα μέρη. Χωρίς σχέδιο, χωρίς μελέτη βιωσιμότητας, σύρθηκαν χιλιάδες οικογένειες στο να χρεωθούν στις τράπεζες με δυσβάστακτα επιτόκια και τελικά να καταστραφούν οικονομικά. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ψήφισε τον αναπτυξιακό νόμο 1262 χωρίς ποτέ να ζητήσει τη γνώμη μας. Στην πορεία η κυβέρνηση κατάλαβε το λάθος της μα ήταν πια αργά. Κάποια στιγμή συνάντησα το Νίκο Σκουλά, φωτισμένο πολιτικό, πρόεδρο του ΕΟΤ, υφυπουργό και αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Οικονομίας καθώς και υπουργό Τουρισμού στην δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ. Σε κείνη τη συνάντηση μου εξέφρασε την απογοήτευσή του για τα αποτελέσματα του νόμου 1262. Με αυτό το νόμο καταφέραμε να δημιουργήσουμε μόνο μικρά καταλύματα κατά μέσο όρο 35 δωματίων».

 Ο Κολοσσός, η πνευματίστρια και ο υπουργός!

«Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω τα όσα ακολούθησαν λίγους μήνες αργότερα όταν στο νησί έφτασε πνευματίστρια από την Ολλανδία της οποίας τα θέλγητρα και τα κόλπα κατάφεραν να πείσουν τον τότε υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας να ξεκινήσει υποθαλάσσιες έρευνες για να βρει απομεινάρια του Κολοσσού της Ρόδου μέσα στο Μαντράκι. Όλα ξεκίνησαν από ένα όνειρο, ένα όραμα της Ολλανδέζας μέντιουμ που έλεγε ότι στο μυστηριακό πνευματικό της κόσμο της φανερώθηκε μια εικόνα με χέρια από το αρχαίο άγαλμα του Κολοσσού της Ρόδου που βρίσκεται στο βυθό της θάλασσας, σε θέση κοντά στο Μαντράκι, κρυμμένο από τις επιβουλές και αφημένο στο φθορά του χρόνου. Λέγονται πολλά για τον τρόπο με τον οποίον επηρέασε τον τότε δήμαρχο Ρόδου Σάββα Καραγιάννη, τον αντιδήμαρχο, τις τοπικές αρχές μέχρι και τον τότε υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Στάθη Αλεξανδρή. Δεν θα αφηγηθώ λεπτομέρειες για τα όσα λεγόντουσαν τότε διότι είμαι δύσπιστος σε οτιδήποτε μου μεταφέρεται μέσω τρίτων ή ακούγεται ως φήμη σε δημόσια συζήτηση. Το σίγουρο είναι πως ο υπουργός πείστηκε από την πενηνταεξάχρονη πνευματίστρια και έδωσε εντολή να ξεκινήσουν έρευνες και μάλιστα χωρίς την εμπλοκή των επιστημόνων της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Με την υπουργική εντολή ανά χείρας και τις οδηγίες της Ολλανδέζας μέντιουμ δύτες βούτηξαν στη θάλασσα στο Μαντράκι, έλεγξαν τον πυθμένα μέτρο μέτρο, έχοντας την ελπίδα να κερδίσουν και εκείνοι ένα κομμάτι από τον επερχόμενο θρίαμβο».

Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

«Παρότι στη Ρόδο είχαμε τοπική συλλογική σύμβαση εργασίας ως αντιπρόεδρος και στη συνέχεια ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων θεωρούσα ηθική υποχρέωση να αποκαλυφθεί και να περιοριστεί ο παραλογισμός στην λειτουργία του Οργανισμού Διαμεσολάβησης και Διαιτησίας. Είχα φτάσει να προσφύγω στον Άρειο Πάγο κατά σειρά διατάξεων, μία τις οποίες προέβλεπε την νομιμοποίηση της αναδρομικής ισχύος των διαιτητικών αποφάσεων του. Θυμάμαι είχαμε φτάσει το έτος 2000 να περιμένουμε να εκδοθεί η τελική απόφαση του Αρείου Πάγου και μου τηλεφωνεί ο τότε νομικό σύμβουλος της ΠΟΞ Δημήτρης Ζωητός, ένας άνθρωπος έξυπνος καλός και αποτελεσματικός από εκείνους που σπάνια συναντάς πια και μου λέει Βάσο μην έρθεις, στο δικαστήριο θα σε σκοτώσουν είναι μαζεμένοι 35 εργατολόγοι εργατοπατέρες της Ελλάδας για να πολεμήσουν το Μηναϊδη».

Οι πολιτικοί

«Το πρόβλημα που δεν αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι πολιτικοί μας είναι η άγνοια τους και πολλές φορές η αλαζονεία της εξουσίας τους. Αποφασίζουν φόρους, πρόστιμα και μέτρα, χωρίς να γνωρίζουν επακριβώς τις επιπτώσεις των αποφάσεών τους. Όμως οι επιχειρήσεις διαχρονικά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τις επιπτώσεις αυτές. Βίωσα με την εκτίναξη στα ύψη των κοστολογίων των επιχειρήσεων γεγονός που οδήγησε σε ένα αδυναμία καταβολής των υποχρεώσεων προς προμηθευτές, ασφαλιστικά ταμεία και κυρίως προς τράπεζες. Μάλιστα όλο αυτό συνέπεσε χρονικά με τον παραλογισμό των πανωτοκίων που οδήγησαν χιλιάδες επιχειρήσεις στο χείλος της καταστροφής».

Προσφορά και ζήτηση

«Ρυθμιστής της οικονομίας είναι η ζήτηση. Τι θέλει η αγορά. Αυτό αποτελεί το θεμέλιο της γνώσης στην πολιτική οικονομία. Τι ζητά ο επισκέπτης; Θέλει ημιδιατροφή; Του την προσφέρω. Θέλει all inclusive  θα πληρώσει κάτι παραπάνω και θα προσφέρω all inclusive, με την ίδια ποιότητα που προσφέρω την ημιδιατροφή. Θέλει διαμονή πέντε αστέρων του προσφέρω το Apollo Βlue, αν θέλει να πληρώσει τεσσάρων αστέρων θα του προσφέρω το Apollo Βeach και θα νιώσω βασιλιάς. Τις αρχές του Αντάμ Σμιθ όπως τις διδάχτηκα στην Ανωτάτη Εμπορική, φρόντισα και της έκανα πράξη. Εφάρμοσα τις θεμελιώδεις αρχές της πολιτικής οικονομίας στο ξενοδοχείο και γι’ αυτό πέτυχα».

Ο Τουρισμός είναι Πολιτισμός

«…Το διχασμό της αυτό ήρθε να γεφυρώσω τουρισμός. Είδα τους παλιούς αντίπαλους στρατιώτες να πίνουν μαζί κοκτέιλ στον κήπο του Apollo με την επικοινωνία και την αναψυχή να ζουν την ανθρώπινη τους υπόσταση και να αντιλαμβάνονται τα λάθη του παρελθόντος. Ο τουρισμός είναι πολιτισμός και γι’ αυτό σήμερα η Ευρώπη έχει αρχίσει ξανά να θυμάται την ιστορία της, να κατανοεί τους δεσμούς της και να αναγεννιέται, έχοντας το θεμέλιο της τον πολιτισμό της συνύπαρξης».

Ανδρεάδης και Μηναΐδης

«Θυμάμαι όταν το 2006 αποχώρησα από τη θέση του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων τη θέση μου πήρε ο Ανδρέας Ανδρεάδης ξενοδόχος από την Χαλκιδική. Του ευχήθηκα καλή επιτυχία και όταν πέρασε περίπου ένας χρόνος ξαναβρεθήκαμε. Παρατηρώ του λέω ότι αυτά που έκανα τα συνεχίζεις και μάλιστα με όρεξη. Άφησες κάτι που δεν έγινε; Μου απαντάει εκείνος. Υπάρχει κάτω απαντώ δε βάλαμε την ΠΟΞ στο ΣΕΤΕ, νομίζω ήρθε η ώρα να γίνει. Γιατί δεν το έκανες εσύ με ρώτησε; Γιατί τώρα οι συνθήκες έχουν αλλάξει κι αυτό είναι το ωφέλιμο για τον κλάδο εμείς που έχουμε την ευθύνη να διευρύνουμε τον κλάδο, πρέπει να το κάνουμε πράξη».

Ο ξενοδόχος πρέπει να είναι στο ξενοδοχείο του κάθε μέρα. Το πρόγραμμα του Βάσου Μηναϊδη

Στο σήμερα πάντα ξυπνάω νωρίς και το αργότερο στις εφτάμιση βρίσκομαι στο ΕΡΜΗΣ και εκεί πίνουμε τον πρωινό καφέ. Ο Λευτέρης ο Τσαμπίκος ο Γιάννης, ο Παντελής, ο Μανώλης ο Γιώργος, ο Αλέκος, ο αδερφός μου ο Μηνάς, ο ανιψιός μου ο Ηλίας, φίλοι και συγγενείς περνούν το κατώφλι του ξενοδοχείου και παίρνουν την θέση τους στο σαλονάκι της ρεσεψιόν γύρω από το τραπεζάκι με τις εφημερίδες, τα Καρπαθικά κουλούρια και τα γεμάτα φλιτζάνια. Κάθε μέρα η παρέα εμπλουτίζεται με φίλους και φίλες που καθώς διασχίζουν τον πεζόδρομο Πλαστήρα γνωρίζουν για την τακτική συνάντηση του κογκλαβίου και έρχονται. Τους φέρνει ο δρόμος. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Για όλους υπάρχει θέση και ένα φλυτζάνι αχνιστός καφές. Τηλεόραση στο σαλονάκι δεν υπάρχει. Μόνο εφημερίδες. Της μελετούμε και  σχολιάζουμε την επικαιρότητα, την αναλύουμε, την συγκρίνουμε μερικές φορές κάνουμε πρόβλεψη για τα επερχόμενα και αφού επιβεβαιώσουμε τις διαφωνίες μας, αναχωρούμε όλοι για τις υπόλοιπές δουλειές μας. Η δική μου ρουτίνα με οδηγεί στο Apollo Βeach και Apollo Βlue. Ώρα 10:30 βρίσκομαι εκεί και επιτηρώ τη σωστή λειτουργία του συγκροτήματος. Είναι σημαντικό ο ξενοδόχος να βρίσκεται κάθε μέρα στο ξενοδοχείο του. Μόνο εκείνος γνωρίζει την παραμικρή λεπτομέρεια των όσων πρέπει να γίνουν. Ή παρουσία του ξενοδόχου πρέπει να είναι διαρκής και ταυτόχρονα διακριτική. Αυτό βοηθά τους επισκέπτες να αποβάλουν την αίσθηση του πελάτη και να νιώσουν πραγματικά φιλοξενούμενοι. Η παρουσία του ξενοδόχου βοηθάει το προσωπικό να νιώσει αυτοπεποίθηση στη δουλειά του και αυτό είναι πραγματικά το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς μας. Χτίζεται με το χρόνο και με την αρχή του σεβασμού. Ο ξενοδόχος οφείλει να μην κάνει απευθείας παρατηρήσεις για όσα δεν του αρέσουν. Ο καλός ξενοδόχος  ενημερώνει το διευθυντή για όσα πρέπει να διορθωθούν και εκείνος αναλαμβάνει να τα περάσει το προσωπικό. Ένας ηγέτης επιβάλλεται με την παρουσία του όχι με τα λόγια του».

Το μεγάλο comeback της αθηναϊκής φιλοξενίας

Το άλλοτε Hilton, σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για την Αθήνα, ετοιμάζεται να ξαναγράψει ιστορία — αυτή τη φορά με την υπογραφή Conrad, του πιο εκλεπτυσμένου brand της Hilton. Το soft άνοιγμα του ξενοδοχείου, που αναμένεται στα τέλη Ιανουαρίου, δεν είναι απλώς ένα νέο κεφάλαιο στην τουριστική αγορά. Είναι ένα σημείο καμπής για την ίδια την πρωτεύουσα.

Η μεταμόρφωση του κτιρίου δεν έχει τίποτα από τη λογική της “ανακαίνισης”. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα νέο δημιούργημα, με τη σφραγίδα του Αχιλλέα Κωνσταντακόπουλου και την βοήθεια δύο πολύπειρων ανθρώπων της Φιλοξενίας, του Γιώργου Χατζηϊωσήφ και του Νάσου Παπάζογλου. Το αποτέλεσμα αναμένεται να φέρει ένα διεθνές πρότυπο πολυτελείας, όπου το design, η αρχιτεκτονική και η εμπειρία φιλοξενίας θα «συναντούν» την ταυτότητα της νέας Αθήνας — μιας πόλης που συγκρίνεται ευθέως πλέον με τις μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, αναφορικά με τα ξενοδοχειακά brands.

Ήδη, μέσα από το διεθνές σύστημα κρατήσεων της Hilton, το Conrad Athens δέχεται τις πρώτες κρατήσεις, προϊδεάζοντας για μια εκρηκτική είσοδο στην αγορά των luxury ταξιδιωτών. Ένα ξενοδοχείο-ορόσημο που επανατοποθετεί όχι μόνο ένα brand, αλλά και ολόκληρη την εικόνα της αθηναϊκής φιλοξενίας στο διεθνές στερέωμα.

Η Αθήνα αποκτά ξανά το ξενοδοχείο-ναυαρχίδα που της αξίζει — και ο ελληνικός τουρισμός ένα ακόμη σύμβολο εξωστρέφειας, ποιότητας και φιλοδοξίας.

Η Ελλάδα σε τροχιά νέου ρεκόρ

Το αεροδρόμιο του Ηρακλείου σπάει ρεκόρ. Της Ρόδου, το ίδιο. Οι αφίξεις συνεχίζονται με ρυθμό καλοκαιριού, τα ξενοδοχεία γεμάτα, και οι αριθμοί δείχνουν πως η Ελλάδα όχι μόνο διατηρεί τη δυναμική της, αλλά ανεβάζει ταχύτητα, με το Φθινόπωρο πλέον να πρωταγωνιστεί!

Και δεν είναι μόνο η ζήτηση — είναι και η στρατηγική. Η TUI, ο μεγαλύτερος tour operator της Ευρώπης, ανακοίνωσε επίσημα ότι επεκτείνει τη σεζόν για την Ελλάδα: ξενοδοχεία ανοιχτά, πτήσεις ενεργές και πακέτα διαθέσιμα ως τον Νοέμβριο. Η Αθήνα συνεχίζει! Σύμφωνα με τον CEO Sebastian Ebel, το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για Ελλάδα “εκτός σεζόν” είναι τόσο έντονο, που η TUI αυξάνει κατά 5.000 τις αεροπορικές θέσεις για Κρήτη, Ρόδο και Κω.

Αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο:

Η Ελλάδα επιστρέφει σε μεγαλύτερη σεζόν, καθώς πριν από 30 χρόνια η σεζόν ξεκινούσε τον Μάρτιο και τελείωνε Οκτώβριο.

Η σεζόν δεν τελειώνει πια με τα πρωτοβρόχια· συνεχίζεται, με νέες αφίξεις, νέες κρατήσεις, και ένα κοινό που επιλέγει τη χώρα για το κλίμα, το φως, τη γαστρονομία και την αυθεντική φιλοξενία.

Η φετινή πορεία δείχνει ξεκάθαρα ότι το 2025 θα είναι χρονιά-ρεκόρ, κυρίως σε εισπράξεις, που έχουν και ιδιαίτερη σημασία, αλλά και σε αφίξεις. Και αυτή η σταθερή άνοδος δεν είναι σύμπτωση: είναι αποτέλεσμα επένδυσης, εξωστρέφειας και σοβαρής δουλειάς από προορισμούς και επιχειρήσεις που μαθαίνουν πια να σκέφτονται… ευρωπαϊκά.

Η Ελλάδα καθιερώνεται ως προορισμός όλο τον χρόνο, και η διεθνής αγορά το έχει ήδη καταλάβει.

Τώρα, με τη σφραγίδα της TUI και τη στήριξη των αεροπορικών εταιρειών, η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη: ο ελληνικός τουρισμός δεν χρειάζεται πια “θαύματα”. Έγινε ο ίδιος το θαύμα.

Γιατί όταν ο Οκτώβριος μοιάζει με Ιούλιο, τότε το 2025 θα γράψει απλώς αυτό που όλοι περιμένουμε: το πιο λαμπρό ρεκόρ του ελληνικού τουρισμού

Επιτέλους, κινητικότητα στην τουριστική εκπαίδευση 

Το ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ αποκάλυψε πρώτο και αποκλειστικά την υπογραφή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης της Όλγας Κεφαλογιάννη και του Κυριάκου Πιερρακάκη, με την οποία αναβαθμίζονται οι εγκαταστάσεις στις τουριστικές σχολές του Υπουργείου Τουρισμού σε Ανάβυσσο, Περαία και Κοκκίνη Χάνι Ηρακλείου.

Πρόκειται για μια μεταρρύθμιση ιστορικής σημασίας, που θα αυξήσει το κύρος της τουριστικής εκπαίδευσης και χαράζει νέα πορεία για τον ελληνικό τουρισμό συνολικά.

Με αυτή την απόφαση, οι σχολές του Υπουργείου Τουρισμού μετατρέπονται σε σύγχρονα κέντρα μάθησης και αριστείας, ικανά να εκπαιδεύσουν στελέχη με διεθνή προσανατολισμό, υψηλή τεχνογνωσία και βαθιά κατανόηση της φιλοξενίας ως αξίας.

Η Όλγα Κεφαλογιάννη και ο Κυριάκος Πιερρακάκης, με πολιτική βούληση, σοβαρότητα και κοινό όραμα, αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να προχωρά με σχέδιο και ουσία, όχι με επικοινωνία και ευχές. Γιατί η τουριστική εκπαίδευση δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια, είναι η ψυχή και η βάση του ίδιου του τουρισμού.

Και τώρα, για πρώτη φορά, η Ελλάδα μπορεί να σηκώσει το βλέμμα και να πει: δεν αρκούμαστε να είμαστε πρωταγωνιστές στον τουρισμό, θα γίνουμε πρωταγωνιστές και στην εκπαίδευση των στελεχών του.

Γιατί δηλαδή η Ελλάδα να μην στέκεται ισότιμα δίπλα στην Ελβετία, όχι απλώς ως προορισμός διακοπών, αλλά ως παγκόσμιο κέντρο τουριστικής εκπαίδευσης.

Να έρχονται στην Ελλάδα φοιτητές, επαγγελματίες και στελέχη από κάθε γωνιά του κόσμου, για να μάθουν πώς διδάσκεται στην πράξη η φιλοξενία, πώς ο πολιτισμός γίνεται εμπειρία και πώς ο τουρισμός γίνεται παιδεία.

Η Κοινή Υπουργική Απόφαση Κεφαλογιάννη – Πιερρακάκη δεν είναι μια απλή υπογραφή.

Είναι δήλωση πίστης στο μέλλον, μήνυμα εξωστρέφειας, και θεμέλιο μιας Ελλάδας που δεν περιμένει πια να τη συγκρίνουν με άλλους – αλλά να τη μιμούνται.

Ο δημοσιοσχεσίστας «ειδικός» περί των τουριστικών

Τώρα που ο τουρισμός είναι στη μόδα, ισχύει το αμίμητο του αείμνηστου Κώστα Παπαϊωάννου που έγραφε στο ΠΟΝΤΙΚΙ:  «Μάθανε ότι πηδιόμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι». Έτσι βλέπουμε κάτι πολύ «ειδικές περιπτώσεις» να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Κάποιοι τύποι που μέχρι χθες πάλευαν στις δημόσιες σχέσεις με φυλλάδια και likeάρια, σήμερα παριστάνουν τους «στρατηγικούς εγκεφάλους» του τουρισμού. Φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν, για να μην  πω ότι πετάγονται σαν την π…., με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Σε πάνελ, σε συνέδρια, σε δημαρχιακές αίθουσες, σε φιέστες – όπου υπάρχει μικρόφωνο, να κι αυτοί. Άμα τους αφήσεις, θα πάνε να δώσουν και δελτίο Τύπου στη λαϊκή.

Το πιο ωραίο; Μοίραζε υποκλίσεις σε όποιον του έδωσε χέρι βοήθειας, και τώρα που «φούσκωσε» λίγο, γύρισε να τους δαγκώσει. Τους ευεργέτες του – αυτούς που του άνοιξαν πόρτες, του έδωσαν λόγο και βήμα – σήμερα τους κουνάει το δάχτυλο και το παίζει καμπόσος. Κλασική περίπτωση αχαριστίας, με ολίγον από ναρκισσισμό.

Και φυσικά, για να χτίσει «ειδικότητα», μας πλασάρει και διάφορα πονήματα και βίβλους: Άσπρες, πράσινες, μπλε, κόκκινες, μέχρι και πορτοκαλί. Σαν χρωματολόγιο μπογιατζίδικου. Κάθε φορά κι ένα «στρατηγικό σχέδιο», κάθε φορά κι ένα «μεγάλο όραμα». Μόνο που οι «Βίβλοι» αυτές είναι πιο πολύ για την ανακύκλωση παρά για την ιστορία του τουρισμού.

Ξέρετε τι θυμίζει; Εκείνο το παιδικό μπαλόνι γενεθλίων: φανταχτερό, πολύχρωμο, κάνει εντύπωση όσο φουσκώνει, αλλά μετά… φσσσσ, αέρας. Έχουμε δει πολλούς τέτοιους «διάττοντες αστέρες» που σβήνουν πριν προλάβουν να λάμψουν.

Ο τουρισμός έχει και μνήμη, και κρίση, και κυρίως όσφρηση!

Πού πήγαν τα λεφτά, κύριοι υπουργοί; Η Εξαφάνιση των Εσόδων

Το σκηνικό απλό: ένα κράτος, δύο τέλη και… κανένα ίχνος.

Το τέλος ανθεκτικότητας και το τέλος κρουαζιέρας. Δύο νέα φορολογικά εργαλεία που υπόσχονταν πράσινη ανάπτυξη, ανθεκτικές υποδομές και βιώσιμο τουρισμό.

Μόνο που προς το παρόν, η μόνη ανθεκτικότητα που βλέπουμε είναι εκείνη του υπουργικού χαρτοφυλακίου απέναντι στην ερώτηση: “Πού πήγαν τα λεφτά;”

Ο Ντετέκτιβ δε έμαθε ότι κορυφαίος υπουργός ξεκίνησε τα τηλέφωνα, διαμαρτυρόμενος (sic) για την ερώτηση αυτή, στους βουλευτές…

Κι αυτή τη φορά, την ερώτηση δεν την κάνει η αντιπολίτευση.

Την υπογράφουν επτά “γαλάζιοι” βουλευτές:

ο Μάνος Κόνσολας (που ξέρει από τουρισμό καλύτερα κι από τιμολόγιο booking),

ο Αναστάσιος Δημοσχάκης,

ο Μάρκος Καφούρος,

ο Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης,

ο Γιάννης Πασχαλίδης,

ο Χριστόδουλος Στεφανάδης

και ο Φίλιππος Φόρτωμας.

Επτά ονόματα, επτά υπογραφές και μία πολύ απλή απορία:

Αφού κάθε τουρίστας πληρώνει το τέλος ανθεκτικότητας και κάθε επιβάτης κρουαζιέρας το δικό του τέλος, πού είναι τα έργα;

Πού είναι οι αντιπλημμυρικές θωρακίσεις, οι δράσεις για τη λειψυδρία, οι βελτιώσεις στα λιμάνια, οι ενισχύσεις στους νησιωτικούς δήμους;

Διότι όλοι πληρώνουν, αλλά κανείς δεν βλέπει απόδοση.

Η μόνη “ροή” που επιβεβαιώνεται είναι εκείνη των εισπράξεων στο κρατικό ταμείο.

Ανταποδοτικότητα μηδέν. Ανθεκτικότητα με το ζόρι. Και διαφάνεια… σε καλοκαιρινή άδεια.

Το σχόλιο του Ντετέκτιβ είναι απλό:

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλα τέλη για να γίνει “ανθεκτική”.

Χρειάζεται αρχές – και λογοδοσία.

Κι αν η κυβέρνηση θέλει να αποδείξει ότι ο τουρισμός είναι όντως “πυλώνας ανάπτυξης”, ας ξεκινήσει με μια απλή πράξη:

να πει πού πήγαν τα λεφτά.

Γιατί όσο δεν απαντάει, η “ανθεκτικότητα” θυμίζει εκείνο το παλιό ανέκδοτο:

αντέχει, αλλά κανείς δεν ξέρει… πώς.

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης