Ο Ντετέκτιβ στο υπουργείο για το RRF και στην Χαλκιδική για την εξαγορά, προς το εξωτερικό κοιτάει ελληνικός όμιλος, οι “ιδέες” των Αλβανών, ο γύρος της Αφρικής, ο Άγιος Σαμψών βοήθεια μας και ο mr Nobu

Ανακάτεμα στο RRF, με άρωμα… ανησυχίας

Σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα, σημειώθηκε μια ενδιαφέρουσα αλλαγή σε ένα από τα πιο σημαντικά χαρτοφυλάκια του οικονομικού κυβερνητικού σχήματος και της εθνικής οικονομίας — αυτό του Ταμείου Ανάκαμψης. Από τον μέχρι πρότινος υπεύθυνο, πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του υπουργού και εκ των πιο στενών συνεργατών του, αφαιρέθηκε η συγκεκριμένη αρμοδιότητα, η οποία δόθηκε σε άλλο πρόσωπο, εκ των «έσω». Όχι εξωγενής τοποθέτηση, όχι ανατροπή, αλλά αναδιάταξη εντός στρατοπέδου.

Η επίσημη εκδοχή κάνει λόγο για ανανέωση και ανάγκη νέας ορμής στην υλοποίηση. Οι πιο… παρατηρητικοί ωστόσο βλέπουν πίσω από τη σιωπή έναν προβληματισμό που σιγοβράζει εδώ και καιρό: το Ταμείο Ανάκαμψης, παρά τις τυμπανοκρουσίες, δεν “τρέχει” με τις ταχύτητες που απαιτούν οι περιστάσεις. Οι ρυθμοί απορρόφησης των πόρων κινούνται με… ευρωπαϊκή υπομονή αλλά ελληνική γραφειοκρατία, ενώ ο βαθμός ωρίμανσης πολλών έργων παραμένει θολός.

Οι κακές γλώσσες (και είναι πολλές τελευταία γύρω από την κυβέρνηση και τα πέριξ) μιλούν για δυσαρέσκεια στο Μέγαρο, μουρμούρες για καθυστερήσεις, και άτυπους ελέγχους αποδοτικότητας. Κι επειδή κανείς δεν θέλει να δώσει την εντύπωση στα ευρωπαϊκά ακροατήρια ότι… κάπου χάνονται τα λεφτά ή ο έλεγχος, κάποιες κινήσεις γίνονται πριν χτυπήσει καμπανάκι.

Ο νέος επικεφαλής που αναλαμβάνει είναι, λένε όσοι τον γνωρίζουν, άνθρωπος ήπιων τόνων, εξαιρετικά οργανωτικός και απόλυτα αφοσιωμένος στο έργο του. Δεν προέρχεται από το μπλοκ των επικοινωνιακών παικτών, αλλά από τους ανθρώπους των spreadsheets και των προθεσμιών. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το ζητούμενο.

Διότι, καλές οι κινήσεις τακτικής, ωραία τα powerpoints και οι δηλώσεις περί δισεκατομμυρίων, αλλά η μεγάλη εικόνα δεν αλλάζει: η αξιοποίηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης δεν είναι θέμα προσωπικής στρατηγικής ή πολιτικής ισορροπίας.

Είναι υπόθεση εθνικής σημασίας σε έναν από τους πιο σημαντικούς -ίσως τον πλέον- στην ελληνική οικονομία.

Εξαγορά στην Χαλκιδική με υπογραφή και ουσία

Σε μια εποχή που ο τουρισμός μας χρειάζεται στρατηγικές κινήσεις και όχι πυροτεχνήματα, η εξαγορά ενός εμβληματικού ξενοδοχείου στη Χαλκιδική από έναν από τους πιο επιτυχημένους ελληνικούς ξενοδοχειακούς ομίλους, αποτελεί είδηση με πραγματική βαρύτητα. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη μεταβίβαση ακινήτου, αλλά για μια ξεκάθαρη ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό υψηλής αξίας — και δη στη Χαλκιδική, έναν τόπο με τεράστια φυσικά πλεονεκτήματα και σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης.

Ο συγκεκριμένος όμιλος, με ιστορία που ξεπερνά τις εφήμερες τάσεις και μια σταθερή παρουσία στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, δεν επενδύει ποτέ τυχαία. Με ηγεσία που γνωρίζει τον τουρισμό από μέσα και σε βάθος, και με αποδεδειγμένη ικανότητα να μετατρέπει τα ξενοδοχεία του σε πρότυπα φιλοξενίας, η επέκτασή του στη Χαλκιδική δεν μπορεί παρά να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την ευρύτερη περιοχή.

Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στον δρόμο της ποιοτικής αναβάθμισης του ελληνικού τουριστικού προϊόντος. Και είναι σημαντικό που αυτό το βήμα γίνεται από ελληνικά χέρια, με διεθνή εμπειρία, αλλά με ρίζες βαθιά φυτεμένες στην εγχώρια επιχειρηματική πραγματικότητα.

Η Χαλκιδική έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί.

Και ο ελληνικός τουρισμός επίσης.

Και ακολουθούν πολύ σύντομα και άλλες κινήσεις!

Και στο εξωτερικό ψάχνει μεγάλος ελληνικός όμιλος

Ακούστηκε, λέει, σε κάτι πηγαδάκια… σε κάποια τραπέζια που ξέρουν να μιλάνε σιγά…, ότι ο γνωστός ξενοδοχειακός όμιλος είναι στα πρόθυρα πώλησης.

Τώρα, όσοι έχουν στοιχειώδη μνήμη και παρατηρητικότητα, απλώς χαμογελούν. Γιατί ο συγκεκριμένος όμιλος δεν πωλείται με λεφτά. Πωλείται με πάρα πολλά λεφτά. Που σημαίνει, με απλά λόγια, ότι δεν πωλείται. Εκτός κι αν έρθει κάποιος με προσφορά που προκαλεί ίλιγγο — τότε το ξανασυζητάμε. Αλλά προς το παρόν, τέτοιο πράγμα δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Ούτε καν σαν φήμη σοβαρή.

Αντίθετα, αυτό που όντως συζητιέται, πίσω από κλειστές πόρτες και με ανθρώπους που δεν μιλούν πολύ, είναι ότι ο όμιλος κοιτάζει προς τα έξω. Εξετάζει, με μεγάλη προσοχή και χωρίς καμία βιασύνη, την επέκταση στο εξωτερικό. Και όχι για να κάνει εντύπωση, αλλά επειδή του ταιριάζει. Έχει το μέγεθος, έχει την τεχνογνωσία, έχει και την ψυχραιμία να το τολμήσει, χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Από την αρχή άλλωστε, αυτή ήταν η διαφορά του: η σοβαρότητα. Δεν μπήκε ποτέ στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Δεν χρειάστηκε. Έχτισε αργά, με πρόγραμμα, και τώρα – αντί να δίνει απαντήσεις στις φήμες – κάνει το μόνο που ξέρει καλά: δουλεύει.

Ο μύλος, λοιπόν, συνεχίζει να γυρίζει. Ήσυχα. Σχεδόν αθόρυβα. Αλλά με το βλέμμα στραμμένο μακριά.

«Πλαστικό Σούσι και Πλαστικά Λουλούδια»

Όταν ένας από τους διασημότερους σεφ στον πλανήτη —ο κ. Nobu Matsuhisa— εκθειάζει την ελληνική κουζίνα και επεκτείνει την παρουσία του στη χώρα, είναι σίγουρα τιμητικό. Όταν όμως η ναυαρχίδα του στην Ελλάδα, το εστιατόριο του Αστέρα Βουλιαγμένης, θυμίζει περισσότερο σκηνικό από bachelor party στο Λας Βέγκας, με πλαστικά λουλούδια που δεν θα υπήρχαν ούτε σε γάμο του ’90, τότε ίσως κάτι δεν πάει καλά με το design brief.

Μιλάμε για τον Αστέρα — όχι για beach bar στην Αγουλινίτσα, ούτε για σαλονάκι influencer στο TikTok. Πόσο Nobu μπορεί να χωρέσει δίπλα σε ένα τραπέζι με ψεύτικα άνθη που κάνουν crr-crr όταν φυσάει το μελτέμι;

Το αισθητικό έγκλημα δεν είναι απλώς μια αστοχία. Είναι προσβολή προς αυτό που (υποτίθεται ότι) πρεσβεύει το brand. Γιατί όσο κι αν γυαλίζει το μαύρο μάρμαρο και το toro tartare, όταν το περιτύλιγμα θυμίζει συνθετικό ανθοπωλείο, τότε το σούσι γίνεται ντεκόρ.

Και οι εντυπώσεις… plastic fantastic.

Υποχρεωτική πληρότητα, υποχρεωτικό χαμόγελο και βλέπουμε…

Στην Αλβανία, λοιπόν, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι τα ξενοδοχεία πρέπει να έχουν τουλάχιστον 65% πληρότητα στην υψηλή περίοδο. Όχι, δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο, ούτε για διαφήμιση φαρμακευτικής αγωγής ενάντια στη φαντασίωση. Είναι επίσημο μέτρο. Και το πιο ωραίο; Οι ξενοδόχοι – που για κάποιον λόγο δεν είχαν τέτοιες πληρότητες – δήλωσαν χαμηλότερες. Δηλαδή ούτε ως ψέμα δεν κάθισε η οδηγία.

Εμείς τώρα εδώ στην Ελλάδα, τι να πούμε;

Ελπίζουμε απλά να μη δώσει κακές ιδέες σε κανέναν φωτισμένο εγκέφαλο από τους δικούς μας, γιατί αν ξεκινήσουμε με υποχρεωτική πληρότητα, ποιος μας λέει ότι δεν θα ακολουθήσει υποχρεωτική κερδοφορία, υποχρεωτικό τζίρο ή και υποχρεωτικό χαμόγελο στη ρεσεψιόν;

Έτσι κι αλλιώς, έχουμε δει πολλά. Το μόνο που μένει είναι να έρθει και το ΦΕΚ που θα προβλέπει ποινές σε περίπτωση που τα νούμερα στο excel του υπουργείου δεν ευθυγραμμίζονται με την πραγματικότητα.

Μέχρι τότε, γελάμε. Υποχρεωτικά.

Από τις πτήσεις της φαντασίας… στα στενά του Ορμ(ού)θου

Υπάρχει ένα παλιό αξίωμα στη δημόσια ζωή που λέει: όταν κάνεις μια γκάφα, παραδέξου την γρήγορα. Αν επιμείνεις, κινδυνεύεις να την κάνεις επικό ανέκδοτο. Ο Βασίλης Κικίλιας, πρώην υπουργός Τουρισμού και νυν “κοσμοπολίτης” των θαλάσσιων διαδρόμων, φαίνεται πως το έχει πάρει αλλιώς: αν πεις κάτι πολύ λάθος, πες το ξανά και ξανά, μήπως και πιστέψει κανείς ότι ήταν σωστό.

Θυμόμαστε όλοι το φεστιβάλ πτήσεων που διαφήμιζε με στόμφο: “14 πτήσεις τη μέρα από Αμερική προς Ελλάδα”. Μόνο που ήταν… 9. Και το Χρήμα & Τουρισμός το έγραψε πρώτο και ξάστερα, με υπογραφές και στοιχεία – όχι με powerpoint. Και τότε έγινε χαμούλης, διότι ο αριθμός 9 μάλλον δεν εντυπωσιάζει τόσο όσο το 14, αλλά έχει ένα …μειονέκτημα: είναι αληθινός.

Τώρα, στον επόμενο σταθμό των γνώσεών του, ο κύριος Κικίλιας ανακάλυψε ότι αν κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, τα πλοία θα πρέπει να κάνουν τον γύρο της Αφρικής. Μυστήριο. Αλλά το είπε. Και το ξανάπε. Και το είπε τρίτη φορά, αυτή τη φορά πιο «διακριτικά», για να μας πείσει ότι δεν ήταν γκάφα, αλλά… γεωστρατηγική ανάλυση.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει, όμως, είναι ότι το χειρότερο δεν είναι να κάνεις λάθος. Είναι να νομίζεις ότι μπορείς να το σκεπάσεις με δεύτερο λάθος και τρίτο, σαν να σκεπάζεις λάδι στη φωτιά με χαρτοπετσέτα. Γιατί τότε δεν είσαι απλώς αδιάβαστος. Είσαι επικίνδυνα σίγουρος για τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους άλλους!

Και κάπως έτσι, από τις πτήσεις που δεν πέταξαν ποτέ, φτάσαμε στα στενά που δεν ξέρει πού βρίσκονται. Το επόμενο βήμα είναι να θεσπίσει και υποχρεωτική κατανόηση γεωγραφίας για τους ψηφοφόρους, για να μην τον παρεξηγούν.

Εκτός κι αν τον πάρουμε και αυτόν… στον γύρο της Αφρικής.

Τουριστικό θαύμα edition

Προχθές γιορτάστηκε —όπως κάθε χρόνο στις 27 Ιουνίου— ο Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος. Ο προστάτης των ξενοδόχων, των επισκεπτών, των ταλαιπωρημένων και των υπομονετικών. Και φέτος, οι προσευχές προς τιμήν του είχαν κάτι παραπάνω από επείγον χαρακτήρα.

Διότι, με αυτά που συμβαίνουν, δεν φτάνει πια ούτε ο Άγιος. Από τη μία, η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει τον τουρισμό άλλοτε σαν αγελάδα για άρμεγμα κι άλλοτε σαν λαμπερό στατιστικό φυλλάδιο. Από την άλλη, οι διεθνείς συνθήκες θυμίζουν ταινία επιβίωσης: πόλεμοι, αστάθεια, ενεργειακές ανατροπές, και τουρίστες που ψάχνουν διακοπές με Google Translate, GPS και προσφορές της τελευταίας στιγμής.

Οι ξενοδόχοι —όσοι δηλαδή αντέχουν ακόμα— χρειάζονται ενισχύσεις από ψηλά. Όχι μόνο από τον Άγιο Σαμψών, αλλά και από τον ίδιο τον Χριστό. Γιατί το να κρατήσεις επιχείρηση ανοιχτή φέτος δεν είναι επιτυχία· είναι θαύμα. Και όχι τουριστικό — κανονικό, τύπου Καινής Διαθήκης.

Πάλι καλά που δεν μας ζητάνε και… υποχρεωτική κερδοφορία όπως στην Αλβανία.

Αλλά πρόσεχε, γιατί με τέτοια φαινόμενα, παίρνουν ιδέες.

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης