Πρόσφατα μάλωνα με φίλους μου επειδή δεν έβρισκα σωστό να κατέβω στο Σύνταγμα ή στο Λ. Πύργο ως «αγανακτισμένος». Όχι επειδή δεν είμαι—ίσως να είμαι περισσότερο από όλους όσους ήταν εκεί ΑΘΡΟΙΣΤΙΚΑ… Αλλά όταν θα σταματήσω να παρκάρω όπου βρω, να πετάω το τσιγάρο μου στο δρόμο, να ζητάω επίμονα απόδειξη από παντού (γιατί αυτός είναι ο νόμος), και γενικότερα, να φτιάξω πρώτα τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ μεγάλα ή μικρά «κακώς κείμενα» (και προσπαθώ, ω, προσπαθώ πραγματικά, κάθε μέρα, και δεν είναι εύκολο), ΤΟΤΕ θα έχω κερδίσει το δικαίωμά μου ξανά να είμαι «αγανακτισμένος» με …άλλους. Προς το παρόν μαθαίνω να μην είμαι με μένα και να ψάχνω για …εξιλαστήρια θύματα.
Σας ευχαριστώ κ. Ανδρεάδη που με κάνετε να μη νιώθω (τόσο!) μόνος στη σκέψη αυτή.
