Η υπουργός Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Rachel Reeves αναμένεται να παραχωρήσει στον δήμαρχο του Λονδίνου, Sir Sadiq Khan, και σε άλλους δημοτικούς άρχοντες, την εξουσία να επιβάλει τουριστικό φόρο στους επισκέπτες που διανυκτερεύουν στη βρετανική πρωτεύουσα, μέσω του νομοσχεδίου για την αποκέντρωση και την ενδυνάμωση των κοινοτήτων στην Αγγλία, το οποίο βρίσκεται, επί του παρόντος, στο στάδιο της ψήφισης από το Κοινοβούλιο.
Ο Sir Sadiq έχει εκφράσει ανοιχτά την επιθυμία του να του παραχωρηθούν τέτοιες εξουσίες, με τους υπολογισμούς να δείχνουν ότι η τουριστική εισφορά στο Λονδίνο θα μπορούσε να αποφέρει στα ταμεία της πόλης περισσότερα από 272 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Το 2024, το Λονδίνο δέχτηκε 89 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις.
Επί του παρόντος, η Αγγλία είναι η μόνη χώρα μεταξύ των G7 (Ομάδα των Επτά) -των επτά μεγαλύτερων, λεγόμενων “προηγμένων” οικονομιών του κόσμου- όπου η εθνική κυβέρνηση εμποδίζει τις τοπικές αρχές ή τους δημάρχους να επιβάλλουν τουριστικούς φόρους.
Η Σκωτία και η Ουαλία έχουν πρόσφατα εισαγάγει διαφορετικούς τύπους φόρων για τους επισκέπτες που διανυκτερεύουν, με τις τοπικές αρχές της πρώτης να μπορούν να ορίζουν τον δικό τους φόρο ως ποσοστό του ημερήσιου κόστους διαμονής.
Από το 2026, οι αρχές της Ουαλίας θα μπορούν να εισπράττουν 1,30 λίρες ανά διανυκτέρευση από τους επισκέπτες.
Πώς θα λειτουργούσε αυτό στο Λονδίνο;
Η Αρχή του Μεγάλου Λονδίνου (GLA) ζήτησε πρόσφατα από το think tank Centre for Cities να διερευνήσει υποσχόμενες περιοχές για περαιτέρω αποκέντρωση στην πρωτεύουσα, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα BBC.
Σε μια ενημέρωση που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα, οι συντάκτες σημείωσαν ότι υπάρχουν τρεις τύποι τουριστικών τελών στις κύριες πόλεις του G7 -Παρίσι, Μόναχο, Μιλάνο, Τορόντο, Νέα Υόρκη και Τόκιο.
Η Νέα Υόρκη και το Τορόντο επιβάλλουν ποσοστιαία τέλη διαμονής, με την πρώτη να συγκεντρώνει 493 εκατομμύρια λίρες ετησίως με μέση τιμή 14,86 λίρες ανά διανυκτέρευση ανά επισκέπτη.
Το Τόκιο έχει ένα ενιαίο πάγιο τέλος για όλες τις κρατήσεις, το οποίο συγκεντρώνει μόλις 35 εκατομμύρια λίρες, παρά το γεγονός ότι η ιαπωνική πρωτεύουσα έχει τον υψηλότερο αριθμό διανυκτερεύσεων από όλες τις κύριες πόλεις.
Στη Γαλλία και την Ιταλία, το ποσό που καταβάλλεται εξαρτάται από την τοποθεσία, τον τύπο διαμονής και την επίσημη “κατηγορία αστέρων” των καταλυμάτων.
Το Λονδίνο θα ήταν πιο κατάλληλο για ένα σύστημα ποσοστιαίου ή κατ’ αποκοπή τέλους, σύμφωνα με τους συγγραφείς, καθώς η Βρετανία “δεν διαθέτει ένα νόμιμο εθνικό σύστημα «αστέρων» για τα ξενοδοχεία, όπως αυτό που υπάρχει στη Γαλλία και την Ιταλία”.
Σύμφωνα με τον Andrew Carter, διευθύνοντα σύμβουλο του Centre for Cities, “το μοντέλο που πρέπει να υιοθετήσει η κυβέρνηση εφαρμόζεται ήδη στη Σκωτία, όπου το Εδιμβούργο, η Γλασκόβη και το Αμπερντίν εισάγουν φόρο που υπολογίζονται ως ποσοστό επί των διανυκτερεύσεων σε ξενοδοχεία, B&B και καταλύματα βραχείας μίσθωσης”.
Είπε ότι ένα “βασικό πλεονέκτημα” αυτής της προσέγγισης είναι ότι είναι “ευέλικτη” και ότι το ποσοστό θα μπορούσε να αυξάνεται ή να μειώνεται ανάλογα με τη ζήτηση για διανυκτερεύσεις.
“Ένας τουριστικός φόρος θα ωφελούσε την τουριστική οικονομία της πρωτεύουσας, υπό την προϋπόθεση ότι τα έσοδα θα αποδίδονταν στην τοπική αυτοδιοίκηση -ιδανικά θα μοιράζονταν μεταξύ του Δημαρχείου και των δήμων- και δεν θα δεσμεύονταν από την κεντρική κυβέρνηση για συγκεκριμένους σκοπούς”, πρόσθεσε ο κ. Carter.
Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα, η εισαγωγή τουριστικού τέλους να είναι η αρχή ενός μεγαλύτερου προγράμματος μεταβίβασης φορολογικών και δημοσιονομικών εξουσιών στην πρωτεύουσα. “Το Λονδίνο είναι η πιο παραγωγική μεγάλη πόλη του Ηνωμένου Βασιλείου και η μεταβίβαση περισσότερων δημοσιονομικών εξουσιών θα δώσει στην πρωτεύουσα περισσότερα εργαλεία πολιτικής για την επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης”, υπογράμμισε.
