Το μωσαϊκό των πολιτισμών «βαγόνι» για την ανάπτυξη του τουρισμού

Η Ε.Ε των 28 χωρών και των 550 εκ. κατοίκων νοιώθει έντονα την ανάγκη στήριξης του τουριστικού τομέα με κανόνες και αρχές ώστε να εξελιχθεί στα πρότυπα ενός υγιούς ανταγωνισμού, στο όριο του πολιτιστικού οφέλους και της αειφόρου διάστασης. Το δίλημμα το οποίο αναφύεται είναι πόσο προσεκτικά θα είναι τα βήματα ώστε οι πολιτισμοί να μην αφομοιωθούν από την εμπορικότητα του χρόνου και να παραμένουν σύμβολα ιστορίας και ταυτότητας για τους λαούς της Ευρώπης. Εμείς, ως χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, ως χώρα που ανακάλυψε την φιλοξενία, ως τόπος που προσφέρει πηγαίο χαμόγελο, οφείλουμε να χορηγήσουμε ισχυρές αποδείξεις και να αναδείξουμε την αυθεντική εικόνα της πτυχής του τουρισμού μέσα από το διάβα της ιστορίας μας. Γνωρίζουμε ότι ο πολιτισμός μας είναι το σταθερό υπόβαθρο για την ανάπτυξη του τουρισμού μας. Η αναβάθμιση του περιεχομένου της πολιτιστικής κληρονομιάς κάτω από συγκεκριμένες δράσεις σίγουρα θα προσδώσει μία νέα ώθηση και θα κατασκευάσει το πολυπόθητο πλαίσιο για ένα εναλλακτικό τουρισμό. Η υστέρηση αυτής της διάστασης προκαλεί την διόγκωση του μαζικού τουρισμού με τις ανάλογες αρνητικές εξαρτήσεις από διάφορα κέντρα που κατευθύνουν την μάζα του τουρισμού. Το βίντεο-ντοκουμέντο του Ινστιτούτου Luce της Ιταλίας για την Ρόδο του μεσοπολέμου δείχνει τα πρώτα βήματα του τουριστικού θαύματος του νησιού.
Ήδη οι Ιταλοί από τότε ανακάλυψαν την σπουδαιότητα της περιοχής και τις χάρες της. Φύση και Πολιτισμός σε ένα ταγκό αρμονίας και αισθητικής. Οι Ιταλοί διαφήμισαν την Ρόδο σαν τουριστικό μέρος ¨κλέβοντας¨ τις ομορφιές της και πλάθοντας μία εικόνα ειδυλλιακή, ελκυστική αξιοποιώντας σύναμμα της αστείρευτες φυσικές πηγές της. Ο τόπος μας είναι ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Η εποχή των ιπποτών με τις διάφορες ¨γλώσσες¨ πιθανά να ήταν ο προάγγελος της σημερινής Ευρώπης. Από τα χώματα της Ρόδου γεννήθηκε η ιδέα της συμβίωσης των ευρωπαϊκών λαών, της πολυπολιτισμικότητας, της πολυσυλλεκτικότητας. Είναι πράγματι συγκινητικό να παρακολουθείς τη ζωή των ροδιτών, τον χορό της σούστας από χωριανούς του νησιού, την αρμονία συμβίωσης (παλαιότερα) Τούρκων, Αρμενίων, Εβραίων, Ιταλών και Ελλήνων σε ένα μαγεμένο τόπο γεμάτο από βοκαμβίλιες και γιασεμιά. Το νησί που δεν έχει ανάγκη εξωγενή στοιχεία, γιατί από μόνο του παράγει, αποδίδει και συμμετέχει. Αυτός ο μοναδικός πλούτος είναι η πολιτιστική μας προίκα που οφείλουμε εμείς οι νεώτεροι σήμερα να την διαχειρισθούμε με λατρεία και ορθολογιστική προσέγγιση. Όλα αυτά τα μεγαλοπρεπή κτίρια που μας περιστοιχίζουν, όλες αυτές οι υποδομές που αντέχουν μέχρι σήμερα έρχονται από την τότε εποχή του μεσοπολέμου και προσδίδουν την ιδιαιτερότητα και την τουριστική αίγλη του νησιού. Εμείς οφείλουμε να τα σεβαστούμε, να τα διατηρήσουμε, να τα αναβαθμίσουμε, να τα αξιοποιήσουμε αντιλαμβανόμενοι ότι αυτά είναι ένα κομμάτι από την πλούσια ιστορία μας που εκτίθεται στον κάθε επισκέπτη απεικονίζοντας την πολιτιστική-κοινωνική ζωή του τόπου στο πέρασμα του χρόνου.
Σήμερα ο σύγχρονος πολιτισμός πάσχει από επικίνδυνη αναπηρία, με συνέπεια να χάνει ο άνθρωπος την καλλιέργεια των ηθικο-πνευματικών αξιών. Η ηθική πτώση αποτελεί βαρύ τίμημα στην εύρεση των νέων τεχνολογιών. Αν ο άνθρωπος ξεριζωθεί από τον πολιτισμό του ξεριζώνεται από την ίδια την ζωή, γίνεται απρόσωπος, αιωρείται σε χαμένο τόπο χωρίς προσδιορισμό, χωρίς ένδειξη.
Αθροιζόμενα όλα αυτά απωθούν και καταστρέφουν το σταθερό πυλώνα του ποιοτικού τουρισμού, που είναι η κουλτούρα και ο πολιτισμός των λαών.