Ο Ντετέκτιβ “λοκάρει” HotelBrain και Zeus, τι αγόρασε ο Σπανός, ο αποχαιρετισμός της Άντζελας, η TUI και το Μαξίμου ακόμη περιμένουν, η τροπολογία, οι έρευνες και οι “έρευνες”, τι γίνεται στη Στερεά, πήξαμε στο last minute και τις προσφορές

4 Αυγούστου, 2025

Zeus & HotelBrain: Δύο βαριά ονόματα, μία περιοχή, πολλά ερωτηματικά…

Στην Εύβοια –εκεί που η φύση συνδυάζει το βουνό με τη θάλασσα και η τουριστική αξιοποίηση έχει ακόμα μεγάλα περιθώρια– κινούνται σιωπηλά, αλλά μεθοδικά, δύο από τους πιο στιβαρούς παίκτες του ελληνικού Τουρισμού: ο Χάρης Σιγανός και ο Πάνος Παλαιολόγος.

Ο Χάρης Σιγανός, επικεφαλής της Zeus International, συνεχίζει απτόητος τη στρατηγική των εξαγορών. Τελευταία κίνηση: η απόκτηση ενός από τα πιο εμβληματικά ξενοδοχεία της περιοχής – επένδυση που δεν αφορά μόνο το ακίνητο, αλλά και την προοπτική δημιουργίας κόμβου τουριστικής υπεραξίας στην Εύβοια. Η Zeus, με παρουσία σε 5 χώρες και συνεργασίες με Hilton, Wyndham και Radisson, δεν παίζει στα μικρά.

Από την άλλη, ο Πάνος Παλαιολόγος, με τη HotelBrain, συνεχίζει με συνέπεια το μοντέλο της μακροχρόνιας μίσθωσης εμβληματικών ξενοδοχείων, με κορυφαίες διεθνείς συνεργασίες και αξιοζήλευτα αποτελέσματα. Νέο εμβληματικό ξενοδοχείο με το γνωστό επιτυχημένο μοντέλο της μακροχρόνιας μίσθωσης στην ίδια περιοχή, και ο αριθμός συνεχώς αυξάνεται. Η HotelBrain λειτουργεί πλέον ως δίκτυο ποιότητας και know-how, αξιοποιώντας τοπικά assets με διεθνή τεχνογνωσία και έχοντας στο portfolio της τα περισσότερα δωμάτια στην χώρα (8.600).

Και οι δύο ξέρουν καλά πού επενδύουν. Και –ενδεχομένως– ξέρουν ότι η Εύβοια, με τον σωστό σχεδιασμό, μπορεί να γίνει όχι απλώς περιφερειακός προορισμός, αλλά νέο σημείο αναφοράς για τον τουρισμό κοντά στην Αθήνα.

Δύο διαφορετικά μοντέλα, δύο διαφορετικές φιλοσοφίες – αλλά με ένα κοινό χαρακτηριστικό: δουλειά κάτω από τα ραντάρ και αποδοτικότητα – αποτελεσματικότητα, χωρίς φανφάρες.

Και κάπου εδώ ξεκινάει το ενδιαφέρον ερώτημα:

Λες να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους;

Γιατί όχι;

Όταν ο ένας είναι κορυφαίος επενδυτής-αναπτυξιακός φορέας και ο άλλος ειδικεύεται στην μακροχρόνια μίσθωση, με νούμερα που “ζαλίζουν”, η πιθανότητα συνεργασίας δεν είναι απλώς ρεαλιστική — είναι σχεδόν ελκυστική.

Ο Ντετέκτιβ δεν ξέρει αν ήδη υπάρχει κάτι στο παρασκήνιο. Αλλά όταν δύο τέτοια μεγέθη κινούνται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων — και με τόσο καθαρό positioning — κάτι «χτίζεται».

Η Εύβοια μπορεί να γίνει το νησί όπου Zeus και HotelBrain ανταμώνουν. Όχι τυχαία. Στρατηγικά.

Γιώργος Σπανός: Από το ιατρείο στο ξενοδοχείο – κι από τη Ρόδο στο βάθρο των κορυφαίων

Στην προηγούμενη αποστολή του, ο Ντετέκτιβ υπαινίχθηκε διακριτικά μια μεγάλη εξαγορά στη Ρόδο. Χωρίς ονόματα τότε – με ονόματα τώρα. Γιατί, όταν οι εξελίξεις είναι καθοριστικές, χρειάζονται και τα φώτα.

Το Lindian Village, ένα από τα πιο εμβληματικά resorts της Νότιας Ρόδου, περνάει από τα χέρια του βρετανικού fund Zetland Capital στην Domes Resorts, συμφερόντων Γιώργου Σπανού, καθώς απομένουν κάποιες λεπτομέρειες για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή . Μια εξαγορά, που ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ δημοσιοποιεί το Χ&Τ, με ουσία και βάθος, καθώς εντάσσεται σε έναν ευρύτερο χάρτη στρατηγικών κινήσεων που έχουν στόχο την επανατοποθέτηση (repositioning) και αναβάθμιση μονάδων υψηλού δυναμικού.

Ο Γιώργος Σπανός, γιατρός στην αρχή της διαδρομής του, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δυναμικούς και διορατικούς παίκτες της ελληνικής και μεσογειακής ξενοδοχειακής σκηνής. Με τη Domes, έχει χτίσει ένα διεθνώς αναγνωρισμένο brand, που συνδυάζει:

– ιδιοκτησία και ανάπτυξη ξενοδοχείων με ισχυρή ταυτότητα,

– συνεργασίες με μεγάλες διεθνείς αλυσίδες και funds,

– και επαναφορά ιστορικών μονάδων με μοντέρνα πολυτελή αισθητική.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι πρόσφατα απέκτησε και το ιστορικό Ξενία Ουρανούπολης, επιβεβαιώνοντας ότι η Domes δεν επενδύει απλώς — χτίζει μέλλον.

Η Ρόδος είναι το επόμενο κεφάλαιο, και το Lindian Village ένας ιδανικός καμβάς για να αποτυπωθεί το αποτύπωμα της νέας εποχής φιλοξενίας.

Ο Ντετέκτιβ καταγράφει την κίνηση και σημειώνει:

Ο γιατρός δεν κάνει πια διαγνώσεις — κάνει επενδύσεις πρώτης γραμμής.

Και, όπως φαίνεται, η πορεία του δεν έχει ταβάνι. Μόνο νέους ορίζοντες.

Τουρισμός made in Maximou: Το σχέδιο ήταν καλό. Μόνο που τα κονδύλια είναι “κλειδωμένα”…

Στις αίθουσες του Μεγάρου Μαξίμου πνέει -καμιά φορά- άνεμος φιλοτουριστικός. Ένα ωραίο απόγευμα, ο Άκης Σκέρτσος – άνθρωπος με καταγωγή απ’ τη Θεσσαλονίκη, οξυδέρκεια τεχνοκρατική και επαφή με το «σφυγμό» του κράτους – σκέφτηκε: «Γιατί να μη φέρουμε λίγο Τουρισμό στη συμπρωτεύουσα και τη Λήμνο;»

Έτσι, φέρνουν την ηγεσία της TUI για επίσκεψη. Περιηγήσεις, briefing, επαφές, παρουσιάσεις. Η Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται ως η νέα, ανερχόμενη “εναλλακτική Αθήνα” – με αεροδρόμιο, φοιτητές, vibes και… τον Σκέρτσο. Η Λήμνος, κάπως πιο πίσω, γιατί το νησί δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές, αλλά έχει προοπτική. Ωστόσο έγινε πολύ σοβαρή δουλειά, τα στοιχεία που παρουσίασε ο ΕΟΤ ήταν επαρκή, η παρουσία του δήμου Θεσσαλονίκης θετική και γενικά όλα πήγαν καλά.

Όλα ωραία, λοιπόν. Η TUI πείθεται, συμφωνεί, και πάμε για προώθηση της Θεσσαλονίκης σε διεθνείς αγορές. Μόνο που τότε έρχεται η ελληνική πραγματικότητα:

Ο ΕΟΤ ξεκινάει τις επαφές και την αλληλογραφία. Οι Γερμανοί στέλνουν προτάσεις, συζητιούνται και καταλήγουν γρήγορα σε ένα πλάνο ενεργειών, στοχευμένο.

Από τότε έχουν περάσει μήνες, αλλά τίποτα δεν προχώρησε.

Γιατί;

Γιατί ο ΕΟΤ περιμένει τα κονδύλια, τα οποία το υπουργείο Τουρισμού, αν και υπάρχουν δεν εκταμιεύει.

Όχι, δεν πρόκειται για σκηνή από το «Yes, Minister». Είναι η Ελλάδα του 2025. Η TUI περιμένει. Ο ΕΟΤ κοιτάει το ταβάνι. Το υπουργείο Τουρισμού παίζει σιωπηλό τη μουσική της… αβελτηρίας. Και κάπου στο Μαξίμου, κάποιος αναρωτιέται γιατί τα πράγματα δεν κινούνται «γρήγορα και συντονισμένα».

Το έχουμε ξαναδεί το έργο: Μεγάλο όραμα, ωραίο πλάνο, εντυπωσιακές κινήσεις – και στο τέλος;

«Μας έφαγε η γραφειοκρατία» ή, στην περίπτωση αυτή: «μας έφαγε η τσέπη του κράτους».

Διότι αν δεν υπάρχει διαθέσιμο κονδύλι για να πληρωθεί μια καμπάνια προβολής – σε project που ξεκίνησε το ίδιο το γραφείο του πρωθυπουργού, μην ξεχνιόμαστε – τότε τι ακριβώς συντονίζεται; Η ακινησία;

Και ρωτάει ο ταλαίπωρος Ντετέκτιβ:

Αν ούτε με άνωθεν εντολή δεν τρέχει ένα τέτοιο σχέδιο, τότε τι τρέχει τελικά σε αυτόν τον τόπο; Μάλλον όχι ο Τουρισμός στη Θεσσαλονίκη.

Μήπως τελικά η μόνη στρατηγική που μας μένει είναι το “βάλτε στόχους, κάντε παρουσιάσεις, φωτογραφηθείτε – και ξεχάστε το μετά;”

Όποιος έχει την απάντηση, ας τη στείλει σε όσους περιμένουν αποτελέσματα από τέτοιες ενέργειες.

Η τροπολογία, οι εντυπώσεις και η τελική ευθύνη των ξενοδόχων

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, στον μικρόκοσμο της ελληνικής ξενοδοχίας, αναρωτιούνται για την τελευταία παρέμβαση του υπουργείου Τουρισμού. Η τροπολογία που επιτρέπει την τρίτη θητεία του προέδρου του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΞΕΕ) έχει προκαλέσει έντονο θόρυβο, και όχι τυχαία.

Ο λόγος δεν είναι προσωπικός, ούτε αφορά στα πρόσωπα. Ο Αλέξανδρος Βασιλικός έχει προσφέρει σημαντικό έργο και αυτό αναγνωρίζεται, από τους πάντες. Το θέμα είναι θεσμικής τάξης: το γεγονός ότι μια υπουργική παρέμβαση ανοίγει εξαίρεση στον κανόνα των δύο θητειών και τροποποιεί το καταστατικό ενός επιμελητηρίου που, θεωρητικά, λειτουργεί με σχετική αυτονομία και εσωτερικές διαδικασίες.

Εδώ δεν έχουμε απλώς μια “τεχνική διόρθωση” — έχουμε μια σαφή πολιτική επιλογή με θεσμικές προεκτάσεις. Και για πολλούς, αυτό αποτελεί επικίνδυνο προηγούμενο. Σήμερα το ΞΕΕ, αύριο ποιο άλλο όργανο; Και για ποιό λόγο;

Από εκεί και πέρα, η μπάλα είναι πλέον ξεκάθαρα στα χέρια των ίδιων των ξενοδόχων. Οι εκλογές του Οκτωβρίου για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του ΞΕΕ θα είναι ένα τεστ ωριμότητας: όχι μόνο για τις υποψηφιότητες, αλλά και για την αντοχή της ξενοδοχειακής βάσης απέναντι σε “παρεμβάσεις άνωθεν”.

Όποιος κι αν είναι ο τελικός απολογισμός της τροπολογίας Κεφαλογιάννη, ένα είναι βέβαιο:

Οι ξενοδόχοι δεν έχουν πια το άλλοθι της αποστασιοποίησης.

Το μέλλον του ΞΕΕ δεν θα το κρίνουν οι τροπολογίες – θα το κρίνει η κάλπη.

Ο Ντετέκτιβ θα είναι εκεί. Με μολύβι, σημειωματάριο και… περιέργεια.

Υ.Γ. Στον αέρα αιωρείται και μια δικαστική απόφαση… Λέγεται ότι αφορά στην υποχρέωση του ΞΕΕ να καταβάλει ιδιαίτερα σημαντικό ποσό σε ξενοδόχο, μετά από πολυετή δικαστική διαμάχη. Δεν λέγονται πολλά – αλλά όσοι ξέρουν, ανησυχούν. Γιατί ο προβληματισμός δεν αφορά μόνο στα ποσά…

Η Άντζελα αποχωρεί με ήθος – κι οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά απ’ τα λόγια

Με ήθος, αξιοπρέπεια και χαμόγελο αποχαιρέτησε τον ΕΟΤ η Άντζελα Γκερέκου. Μια παρουσία που άφησε θετικό αποτύπωμα και –το σημαντικότερο– ανθρώπινο αποτύπωμα. Δεν είναι μόνο όσα έκανε, αλλά και το πώς τα έκανε. Χωρίς φωνές, χωρίς θορύβους, χωρίς την ανάγκη να επιβεβαιώνει ρόλους. Αν κάτι χαρακτηρίζει τη θητεία της, είναι η σιωπηλή σοβαρότητα, και η ικανότητα να κρατά ισορροπίες ακόμη και όταν γύρω της χορεύουν παραγοντισμοί, πολιτικές μανούβρες και… δύσκολες συμπεριφορές.

Γι’ αυτό και ο τρόπος που αποχαιρέτησε είχε σημασία: ευχαρίστησε τους πάντες, ευχήθηκε στη νέα πρόεδρο, τίμησε τον οργανισμό, δεν παρέλειψε κανέναν. Ωστόσο έκανε εντύπωση ότι δεν είπε ούτε κουβέντα για την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη.

Σύμπτωση;

Θα ήταν, αν δεν υπήρχε κι ένα άλλο προηγούμενο: Ο πρώην γενικός γραμματέας του ΕΟΤ Δημήτρης Φραγκάκης, επίσης, δεν ανέφερε την υπουργό ούτε κατά την παραίτησή του – την οποία υπέβαλλε κατευθείαν στον Πρωθυπουργό και όχι στην αρμόδια υπουργό και προϊσταμένη του.

Συμπτώσεις; Δύσκολο.

Ο Ντετέκτιβ δεν κάνει κρίσεις, απλώς παρατηρεί. Κι εδώ η παρατήρηση είναι μία:

Όταν τόσοι αποχωρούν και ξεχνούν να αναφερθούν στην επικεφαλής του υπουργείου, κάτι δεν πάει καλά.

Ή όλοι είναι αχάριστοι — ή κάποιος δυσκολεύει το κλίμα.

Σε κάθε περίπτωση, η Άντζελα έφυγε με τρόπο που την τιμά. Ακριβώς όπως και υπηρέτησε: με χαμηλό προφίλ, καθαρές κουβέντες και αξιοπρέπεια. Και με την πιο διακριτική αλλά ηχηρή σιωπή, έγραψε τον δικό της επίλογο.

Ο καθένας αποχωρεί όπως έζησε τη θέση του. Κι αφήνει πίσω του όχι μόνο έργο, αλλά και ίχνος χαρακτήρα.

Οι “έρευνες” και οι έρευνες

Θερινή ραστώνη, ακαδημαϊκή προχειρότητα και τα Airbnb των… διαγραμμένων αξόνων.

Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέσαι αν τα πανεπιστήμια υπάρχουν για να φωτίζουν ή για να… θολώνουν τα πράγματα. Και ύστερα διαβάζεις τη μελέτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ) για το Airbnb και τα ενοίκια, και δεν αναρωτιέσαι πια: είσαι σίγουρος. Ο στόχος δεν είναι η επιστημονική αλήθεια – είναι η επίδειξη power point σε κάποιο ακροατήριο που «δεν θα το ψάξει».

Η Καθημερινή, καλόπιστα ή όχι, τιτλοφορεί το ρεπορτάζ της: «Τα κλειστά σπίτια, και όχι το Airbnb, βασική αιτία για τα υψηλά ενοίκια». Πολύ ωραία. Μόνο που τα ίδια τα στοιχεία της μελέτης διαψεύδουν το συμπέρασμα:

Το 2021, ποσοστό κενών κατοικιών 34,5%.

Το 2011 (προ Airbnb), ποσοστό κενών κατοικιών 35,3%.

Δηλαδή περισσότερα κλειστά σπίτια όταν τα ενοίκια ήταν φτηνότερα.

Άρα, αν το ποσοστό κενών σπιτιών μειώθηκε, πώς γίνεται να είναι αυτός ο λόγος που αυξήθηκαν τα ενοίκια; Ή θα μας πούνε ότι τα ενοίκια αυξάνονται όσο αυξάνεται η προσφορά; Ούτε ο Φρίντμαν δεν θα τολμούσε…

Και σαν να μην έφτανε η ερμηνεία-λογικό άλμα, έχεις και το PDF της μελέτης, με διαγράμματα χωρίς άξονες, χωρίς πηγές, χωρίς τίτλους, έτοιμο για παρουσίαση σε συμβούλιο πολυκατοικίας και όχι σε επιστημονικό συνέδριο. Μάλλον γράφτηκε όχι για να πείσει τους ειδικούς, αλλά για να ικανοποιήσει προαποφασισμένα αφηγήματα.

Αν υπήρχε βραβείο «διάγραμμα της χρονιάς χωρίς λεζάντα», θα το είχαν πάρει.

Και όλα αυτά, ενώ σοβαρές διεθνείς μελέτες – όπως αυτή του Wharton School (Proserpio et al., 2019) – δείχνουν σαφώς: κάθε αύξηση στην παρουσία Airbnb σε μία περιοχή συνοδεύεται από αύξηση στα ενοίκια και μείωση στην προσφορά μακροχρόνιας μίσθωσης.

Τι να πεις; Όταν οι ξένοι καθηγητές γράφουν papers και οι δικοί μας slides, το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο. Δεν χρειάζεται να είσαι Ντετέκτιβ για να δεις ποιος δουλεύει και ποιος… κάνει δημόσιες σχέσεις.

Κάτι τέτοιες «μελέτες» θυμίζουν τη γνωστή φράση του Twain: «Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: ψέματα, καταραμένα ψέματα και στατιστικές.» Μόνο που εδώ δεν φταίνε οι στατιστικές. Φταίνε αυτοί που τις κάνουν…

Στερεά Ελλάδα: Όταν οι ευκαιρίες μένουν στα χαρτιά

Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν είναι ούτε αθέατη, ούτε άσημη στον χάρτη του ελληνικού Τουρισμού. Αντιθέτως, διαθέτει ένα εξαιρετικό μωσαϊκό από φυσικούς πόρους, πολιτιστικά αποθέματα, ιστορικές διαδρομές και χειμερινούς προορισμούς που θα ζήλευαν μεγαλύτερες περιφέρειες. Κι όμως, στη μάχη του τουριστικού positioning και της ανάπτυξης, η Στερεά παραμένει —αν όχι απούσα— σίγουρα από τους ουραγούς.

Τελευταίο “επεισόδιο” στο σίριαλ: η Αναπτυξιακή Εταιρεία της Περιφέρειας. Παραιτήσεις, αντικαταστάσεις, διορισμοί, διαχειριστικός έλεγχος, και ένα γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας και ασυνεννοησίας. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για εσωτερική αναστάτωση, χαμηλό επίπεδο οργάνωσης και απουσία ξεκάθαρου στρατηγικού σχεδίου. Με λίγα λόγια: ένα τοπίο διοικητικής σύγχυσης σε μια εποχή που απαιτεί καθαρές λύσεις.

Ο περιφερειάρχης Φάνης Σπανός, που εδώ και χρόνια βρίσκεται στο τιμόνι, καλείται πλέον να δώσει απαντήσεις – αλλά κυρίως να δείξει πράξεις. Όχι διαχειριστικού χαρακτήρα, αλλά ουσίας και κατεύθυνσης.

Γιατί η τουριστική ανάπτυξη δεν περιμένει τις εσωτερικές ισορροπίες. Και η Στερεά, με τις δυνατότητες που διαθέτει, δεν δικαιούται να συνεχίζει να υποεκπροσωπείται στον εθνικό χάρτη.

Ο Ντετέκτιβ παρακολουθεί με αυξανόμενο προβληματισμό.

Και αν κάτι καταγράφει πιο έντονα από όλα, είναι αυτό:

Το χάος δεν είναι πλέον ατύχημα. Είναι ευθύνη.

Καλοκαίρι ’25: Ο Αύγουστος «δοκιμάζει» τον ελληνικό τουρισμό

Ο Αύγουστος ξεκίνησε με νεύρα — και δεν μιλάμε για τον καιρό. Οι πιέσεις στην τουριστική αγορά είναι αισθητές: η ζήτηση παραμένει μεν ισχυρή, αλλά η συμπεριφορά του καταναλωτή είναι πιο προσεκτική από ποτέ. Οι μαζικές κρατήσεις last minute είναι πλέον ο κανόνας, όχι η εξαίρεση, και τα ξενοδοχεία έχουν προσαρμόσει τη στρατηγική τους, παίζοντας καθημερινά στο «νήμα» τιμών, προσφορών και ευελιξίας.

Η ακρίβεια, σε όλους τους κρίκους της αλυσίδας (αεροπορικά, F&B, logistics), έχει αφήσει αποτύπωμα — και ο μέσος τουρίστας είναι πλέον πιο απαιτητικός αλλά και πιο συγκρατημένος. Δεν ξοδεύει εύκολα, δεν επιλέγει χωρίς σύγκριση.

Ταυτόχρονα, ο ανταγωνισμός από τους προορισμούς της Μεσογείου είναι πιο έντονος από ποτέ. Η Τουρκία προσφέρει τιμές-δόλωμα και κίνητρα σε tour operators, η Ισπανία επιμένει σε μαζική προσβασιμότητα, ενώ η Αίγυπτος και η Τυνησία μπαίνουν ξανά στο παιχνίδι με δυνατές προσφορές all inclusive.

Η Ελλάδα παραμένει ένας από τους πιο ελκυστικούς και αγαπημένους προορισμούς διεθνώς – οι αφίξεις στα αεροδρόμια και οι θέσεις των αεροπορικών το δείχνουν ξεκάθαρα. Αλλά το στοίχημα του 2025 δεν είναι μόνο “να έρθουν οι τουρίστες”. Είναι να παραμείνει η αξία του προϊόντος σε υψηλό επίπεδο, χωρίς να γίνει όμηρος του ανταγωνισμού τιμής και των υπερπροσφορών.

Η τουριστική περίοδος εξελίσσεται καλά, αλλά όχι άκοπα. Και ο φετινός Αύγουστος λειτουργεί σαν τεστ αντοχής και για τα ξενοδοχεία και για την πολιτεία.

Η εξίσωση δεν είναι εύκολη. Αλλά αν η Ελλάδα θέλει να παραμείνει στην κορυφή — δεν αρκεί να ακολουθεί τον ανταγωνισμό. Πρέπει να τον ξεπερνά.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον έντονης διεθνούς πίεσης και ρευστότητας, η Πολιτεία συνεχίζει το δικό της βιολί: φορολογικές επιβαρύνσεις, τέλη, εισφορές, δημοτικοί φόροι, πράσινα τέλη και σιωπηρές υποχρεώσεις, σαν να μη βλέπει πως ο κλάδος περπατά πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Η τουριστική περίοδος εξελίσσεται καλά, αλλά όχι άκοπα. Και ο φετινός Αύγουστος λειτουργεί σαν τεστ αντοχής — όχι μόνο για τα ξενοδοχεία, αλλά και για τη λογική.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικεί τουριστική πρωτοκαθεδρία, όταν πίσω από κάθε γωνία περιμένει μια επιβάρυνση.

Το τουριστικό προϊόν έχει αντοχές. Αλλά και τα όριά του.

Με τιμή