Ο Ντετέκτιβ στη Ρόδο, ο ελέφαντας στο Airbnb, Σαντορίνη calling…, η “γαλάζια” πανωλεθρία της Ρόδου, του Υπουργείου και της κάρτας το ανάγνωσμα, Rebrain ή… Rebrave, η Χαλκιδική στο επίκεντρο, το μπάχαλο της αρκούδας, Αστέρας… με πλαστικά άνθη και η “Άμυνα” στην ανάπτυξη!

Ντροπή και θλίψη…

Αυτό δεν ήταν μπάσκετ. Ήταν μια οργανωμένη άσκηση αθλιότητας, με την ελληνική Πολιτεία απούσα – ξανά. Όχι απλώς απούσα: βολικά αδρανής. Χθες δεν νίκησε καμία ομάδα. Χθες ηττήθηκε η κοινή λογική, η ασφάλεια, το ίδιο το άθλημα. Ήταν ένας πόλεμος με καπνογόνα, μίσος, ψευτομαγκιά και απόλυτη ατιμωρησία, στον οποίο η μόνη «πράσινη» και «ερυθρόλευκη» σημαία που κυμάτισε ήταν αυτή της Ντροπής.

Μέσα σε μια Ευρώπη που ρυθμίζει τα πάντα και τιμωρεί τους πάντες, εμείς ζούμε ακόμη στο βασίλειο της φαιδρότητας και της παρακμής. Με επισήμους στις εξέδρες να το απολαμβάνουν, σαν να βλέπουν θέατρο του παραλόγου. Μέχρι τον πρώτο νεκρό. Και τότε, όπως πάντα, θα βρουν όλοι τις κατάλληλες λέξεις για να δείξουν «θλίψη» και «οργή». Και να ζητήσουν από την Πολιτεία να λάβει μέτρα..

Αυτό που ζήσαμε χθες δεν είναι εικόνα ευρωπαϊκής χώρας. Αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δεν είναι καν εικόνα χώρας.

Τουριστική παρατήρηση #24: “Ο ελέφαντας στο Airbnb”

Η Ελλάδα κατάφερε, με τον γνωστό τρόπο της… να σπάσει ένα ακόμη ρεκόρ: ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο κλίνες στη βραχυχρόνια μίσθωση, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΣΕΤΕ. Πιο πολλές πλέον κι από τα ξενοδοχεία. Μπράβο μας! Ή μάλλον, όχι και τόσο…

 Το Airbnb έχει γίνει ο επίσημος ανεξέλεγκτος εργοδότης του τουρισμού. Κανόνες; Μηδέν. Όρια; Πουθενά. Μισθώσεις; Άγριες. Και η Κυβέρνηση; Σαν να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη εν μέσω θερινής σεζόν. Σφυρίζει αδιάφορα, φοβούμενη το πολιτικό κόστος — μην της γυρίσει μπούμερανγκ η “κουτάλα” της ψηφοθηρίας.

 Το αποτέλεσμα; Οι ξενοδόχοι να φωνάζουν για αθέμιτο ανταγωνισμό. Οι γειτονιές να αδειάζουν από κατοίκους. Οι τουρίστες να στοιβάζονται σε μη αδειοδοτημένα “καταλύματα-βιτρίνες”. Και οι δάσκαλοι, γιατροί, αστυνομικοί να κοιμούνται… στα αυτοκίνητα ή στα κάμπινγκ.

Κυριολεκτικά.

Η κοινωνία στενάζει και ο τουρισμός υπονομεύεται από το ίδιο το τουριστικό μοντέλο που η Πολιτεία αρνείται πεισματικά να ρυθμίσει. Σε όλο τον κόσμο μπαίνουν όρια, χρονικές περίοδοι, ποσοστώσεις. Εδώ μόνο πατάτες βάζουμε όριο ανά στρέμμα.

 Πόσα ακόμα “ρεκόρ” θα σπάσουμε, πριν κάποιος πει την αλήθεια;

Ίσως όταν ο τελευταίος εργαζόμενος φύγει από την πόλη, τότε να νοικιάσουμε και το αστυνομικό τμήμα μέσω booking. Με check-in και ξεκλείδωμα από app.

 Και μετά, να δούμε ποιος θα τους προστατεύσει όλους αυτούς τους ψηφοφόρους… που δεν θα έχουν πού να μείνουν.

Ο Ντετέκτιβ στη Ρόδο (με αντηλιακό και σημειωματάριο)

Στη Ρόδο, εκεί που οι ήλιοι καίνε αλλά και οι ιδέες –ευτυχώς– δεν ξεραίνονται, πραγματοποιήθηκε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συνέδρια της σεζόν: το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου ένωσαν δυνάμεις (και μικρόφωνα) για να μιλήσουν για το μέλλον του τουρισμού, τη βιωσιμότητα και –κρατηθείτε– τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Ναι, καλά διαβάσατε. Όχι μόνο ήπιαν καφέ χωρίς πλαστικό καλαμάκι, αλλά και είπαν ουσιαστικά πράγματα.

Το ωραίο είναι ότι η διοργάνωση πήγε περίφημα, στο εμβληματικό Rodos Palace. Το ακόμα ωραιότερο; Ότι αρχίζει και διαφαίνεται πως κάποιοι στον τουρισμό όντως έχουν σχέδιο, και δεν το εννοούν όπως λέμε “έχω ένα σχέδιο να πάμε για μπάνιο”. Αν συνεχίσουμε έτσι, μπορεί στο επόμενο συνέδριο να δούμε και πράσινες επενδύσεις… χωρίς πράσινα άλογα.

Τελικά υπάρχουν κάποιες διοργανώσεις που δεν μένουν στα τυπικά. Που δεν γίνονται απλώς για να γίνουν. Που έχουν περιεχόμενο, οργάνωση, συμμετοχή και –κυρίως– στόχο.

Ο Ντετέκτιβ ήταν εκεί, και είδε –χωρίς μεγεθυντικό φακό– μια εξαιρετική πρωτοβουλία με λόγο και ουσία. Ο πρόεδρος του ΞΕΕ Αλέξανδρος Βασιλικός μίλησε με τη γνώση και τη στρατηγική σκέψη που τον διακρίνουν, ενώ ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζημάρκος έδειξε για ακόμη μία φορά ότι ξέρει να υπηρετεί το όραμα του τόπου του με πράξεις.

Σημαντική ήταν και η παρουσία των βουλευτών Δωδεκανήσου της Νέας Δημοκρατίας, Μίκας Ιατρίδη, Βασίλη Υψηλάντη και Μάνου Κονσόλα, που τόνισαν την ανάγκη πολιτικής συνέπειας και στήριξης του τουρισμού όχι μόνο με λόγια αλλά και με πολιτικές.

Ήταν ένα συνέδριο από αυτά που δεν αφήνουν τον παρατηρητή να ψάχνει «τι δεν πήγε καλά». Αντίθετα, σου δίνουν την αίσθηση ότι κάτι χτίζεται σωστά. Και ο ελληνικός τουρισμός το έχει ανάγκη αυτό περισσότερο από ποτέ.

Σαντορίνη calling…

Μπορεί η Σαντορίνη να ταλαιπωρείται από τα …απόνερα των σεισμών και να δοκιμάζονται οι αντοχές της, αλλά την Τετάρτη το νησί θα «ταρακουνηθεί» από άλλο ρίχτερ: αυτό της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων. Με φόντο το συγκλονιστικό τοπίο και τις βαθιές ρωγμές που άφησε όχι μόνο ο εγκέλαδος αλλά και οι κυβερνητικές αποφάσεις, η ΠΟΞ με μπροστάρη τον Γιάννη Χατζή οργανώνει εκδήλωση που μόνο τυπική δεν θα είναι.

Οι ξενοδόχοι δεν πάνε για τουρισμό. Πάνε οργανωμένοι. Οι αιχμές για την «αντιτουριστική» στάση της Κυβέρνησης είναι ήδη γυαλισμένες: κόψιμο ενισχύσεων από τον Αναπτυξιακό, διαρκής φορολόγηση, παντελής αδιαφορία για τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Όπως μαθαίνω, δεν θα λείψουν οι στιγμές «έντασης» όταν εκπρόσωποι του κυβερνητικού μπλοκ πάρουν το μικρόφωνο – κάποιοι ξενοδόχοι φέρονται αποφασισμένοι να μιλήσουν ανοιχτά.

Αλλά πέρα από την ένταση, ας πούμε και τα καλά: Η ΠΟΞ με αυτή την εκδήλωση στέλνει το μήνυμα πως δεν είναι απλώς μια ομοσπονδία, είναι πυλώνας εθνικής στρατηγικής. Το timing, το σημείο, η θεματολογία και η κινητοποίηση δείχνουν επαγγελματισμό και διορατικότητα. Οι τράπεζες, οι επιχειρηματίες, οι τοπικοί παράγοντες, όλοι δηλώνουν «παρών», όχι για να χειροκροτήσουν, αλλά για να συζητήσουν σοβαρά.

Ο Γιάννης Χατζής, χωρίς πολλές φανφάρες αλλά με σταθερό βηματισμό, επιβεβαιώνει γιατί τον εμπιστεύονται.

Και οι κυβερνητικοί;

Καλά θα κάνουν να φορέσουν αλεξίσφαιρο γιλέκο – πολιτικό εννοείται.

Στη Σαντορίνη δεν πάει μόνο ο τουρισμός, πάει και ο λογαριασμός…

Του Υπουργείου και της κάρτας το ανάγνωσμα…

(ή αλλιώς: πώς να φτιάξεις μπάχαλο με ψηφιακή κάρτα, υπερωρίες και τον τουρισμό μαζί)

Η κυρία Κεραμέως έχει μια αποστολή: να μας πείσει ότι όλα δουλεύουν ρολόι στον εργασιακό τομέα του τουρισμού. Αλλά είναι από εκείνα τα ρολόγια που δείχνουν πάντα λάθος ώρα, αλλά το κάνουν με αυτοπεποίθηση.

Από τη μία, η Υπουργός διατυμπανίζει με στόμφο ότι οι υπερωρίες στον τουρισμό ρυθμίζονται «κανονικά» μέσω συμφωνιών μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Από την άλλη, όταν πράγματι οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι συμφωνούν – όπως στην περίπτωση της Ρόδου, όπου η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου και το τοπικό συνδικάτο κατέληξαν σε συμφωνία για 7ήμερη εργασία – το Υπουργείο αρνείται να την εγκρίνει.

Είναι σαν να παίζεις σκάκι με κάποιον που αλλάζει τους κανόνες κάθε φορά που πας να κάνεις ματ.

Αποτέλεσμα; Καμία επιχείρηση δεν ξέρει τι ισχύει, οι εργαζόμενοι είναι στον αέρα και το σύστημα ψηφιακής κάρτας εργασίας μετατρέπεται σε ψηφιακό θρίλερ – χωρίς σενάριο.

Η ΠΟΞ ζητά επίσημες διευκρινίσεις, αλλά το μόνο που λαμβάνει είναι επικοινωνιακή ασάφεια και γραφειοκρατική υπεκφυγή. Και όλα αυτά εν μέσω τουριστικής σεζόν, όταν τα ξενοδοχεία γεμίζουν και το κράτος θα έπρεπε να βοηθά, όχι να μπερδεύει.

Μπορεί να μιλάμε για «ψηφιακή κάρτα εργασίας», αλλά η πολιτική γύρω της είναι… αναλογική. Από την εποχή των fax, των χειρόγραφων υπερωριών και της διαρκούς αβεβαιότητας. Με τον τουρισμό να φέρνει κάθε χρόνο δισεκατομμύρια, το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι σοβαρότητα.

Αντ’ αυτού, έχουμε «ό,τι να ‘ναι»:

– Νόμους που άλλοι γράφουν, άλλοι ερμηνεύουν και κανείς δεν εφαρμόζει.

– Υπουργεία που παραπέμπουν αλλού.

– Ξενοδόχους που υπογράφουν συμφωνίες, αλλά τις βλέπει το κράτος και… αλλάζει δρόμο.

– Και εργαζόμενους που προσπαθούν να καταλάβουν αν τελικά το “νέο μοντέλο εργασίας” είναι μοντέλο ή φάντασμα.

Κυρία Κεραμέως, η ευελιξία δεν είναι ανομία. Ούτε οι τουρίστες θα περιμένουν να λύσετε τους γρίφους σας για να κάνουν διακοπές.

Και οι εργαζόμενοι, παρά την αφοσίωσή τους, δεν μπορούν να δουλεύουν με κανόνες… κρυπτογράφησης.

Όσο για την ΠΟΞ, έχει κάθε λόγο να επιμένει. Γιατί τουρισμός χωρίς ανθρώπους που να δουλεύουν σωστά και με αξιοπρέπεια… είναι PowerPoint. Και από αυτά, χορτάσαμε.

Όπως άλλωστε λέει προς όλες τις πλευρές ο πρόεδρος των εργαζόμενων στον Τουρισμό Γιώργος Χότζογλου!

Η “γαλάζια” πανωλεθρία της Ρόδου

Η Ρόδος, το «διαμάντι» του τουρισμού μας, φέτος κατάφερε κάτι μοναδικό: να χάσει σχεδόν τις μισές από τις γαλάζιες σημαίες που της είχαν απονεμηθεί. Και αντί να βγουν και να πουν ένα ειλικρινές «συγγνώμη, αποτύχαμε», μας σέρβιραν μια ανακοίνωση-κακογραμμένο σενάριο από θέατρο του παραλόγου: λέει, δεν θέλουμε γαλάζιες σημαίες γιατί όλες οι παραλίες είναι ίσες. Σοβαρά τώρα;

Δηλαδή όταν δεν μπορούμε να πιάσουμε τα στάνταρ για καθαρές ακτές, οργάνωση, ναυαγοσωστική κάλυψη, αναπηρική πρόσβαση και βασικές υποδομές, το βαφτίζουμε… «ιδεολογία» και κοινωνική ισότητα. Μάλλον δεν τους είπαν ότι οι γαλάζιες σημαίες δεν απονέμονται με δηλώσεις προθέσεων, αλλά με πράξεις και προδιαγραφές.

Φυσικά, οι παραλίες ξενοδοχείων στο νησί πήραν τις σημαίες τους κανονικά. Δηλαδή όταν υπάρχει διαχείριση, υποδομές και σοβαρότητα, το αποτέλεσμα έρχεται. Όταν όμως έχεις αφήσει τις παραλίες στη μοίρα τους, χωρίς ναυαγοσώστες και με υποδομές δεκαετίας ’90, τότε οι σημαίες… σηκώνονται και φεύγουν.

Το χειρότερο όλων; Είναι η προσπάθεια να βαφτεί η αποτυχία ως πολιτική επιλογή. Όχι, δεν είναι θέμα όλων των πολιτών. Είναι θέμα όλων των λουομένων, Ελλήνων και ξένων, που θα βρεθούν σε ανοργάνωτες παραλίες χωρίς επιτήρηση.

Και τότε, κύριοι του Δήμου, δε θα σας σώζει ούτε η “πλασματική ισότητα” ούτε η πατριωτική ρητορεία.

Όταν οι γαλάζιες σημαίες φεύγουν, δεν φταίει η θάλασσα.

Φταίνε οι διοικήσεις.

Το μπάχαλο της αρκούδας…

Ο Ντετέκτιβ έκανε μια βόλτα στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. Ή μάλλον, προσπάθησε. Γιατί το να διασχίσεις τον χώρο έξω από τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις θυμίζει περισσότερο λαβύρινθο με Ι.Χ., βανάκια, ταξί και διπλοπαρκαρισμένα σαντουιτσάδικα, παρά είσοδο μιας χώρας που ζει από τον τουρισμό. Τριπλοπαρκαρίσματα, κόρνες, νεύρα, βαλίτσες που περνούν ξυστά από προφυλακτήρες και τουρίστες να κοιτούν χαμένοι, νομίζοντας πως έπεσαν σε γύρισμα του Fast & Furious – Crete Drift.

Και το καλύτερο; Οι αρχές πότε εμφανίζονται, πότε όχι, πότε γράφουν, πότε «κάνουν τα στραβά μάτια». Το αποτέλεσμα είναι ένα χάος που δεν θυμίζει ευρωπαϊκή πύλη εισόδου, αλλά σταθμό υπεραστικών του 1987. Και το ερώτημα παραμένει: Ποιος κυβερνά τελικά αυτό το αεροδρόμιο; Ο Δήμος, η Αστυνομία, η Περιφέρεια ή ο τελευταίος που πάρκαρε παράνομα και απειλεί με κορνάρισμα;

Όλο το αεροδρόμιο περιμετρικά είναι ένα χαοτικό πάρκινγκ που ο καθένας παρκάρει όπου γουστάρει…

Αν θέλουμε να λέμε ότι πουλάμε τουρισμό ποιότητας, ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: να μπορεί ο άνθρωπος να περάσει με μια βαλίτσα χωρίς να του φάει τον αστράγαλο μια νταλίκα με «πάγο και παγωτά». Γιατί αλλιώς, η μόνη «άφιξη» που καταγράφεται είναι αυτή της πλήρους αδιαφορίας.

“Rebrain ή… Rebrave;”

Η κυρία Κεραμέως συνεχίζει απτόητη το επικοινωνιακό της roadshow με το περίφημο Rebrain Greece, αυτή τη φορά στο εξωτερικό, στήνοντας πανηγυρικές παρουσιάσεις για να… “φέρει πίσω τα μυαλά” της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα; Μηδενικό. Γιατί πολύ απλά, οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται σε Ολλανδίες, Γερμανίες και Βέλγια, όταν ακούν πως στην Ελλάδα θα παίρνουν 1.000 ευρώ αντί για 5.000, δεν σηκώνονται να γυρίσουν. Όσο “ερωτευμένοι με την πατρίδα” κι αν είναι.

Και η απάντηση της υπουργού όταν της το είπαν; Όχι αύξηση μισθού, όχι σχέδιο, όχι πραγματικό κίνητρο, αλλά… φοροαπαλλαγές! Δηλαδή, “γύρνα στην Ελλάδα, ζήσε με τα μισά και θα σου κόψουμε κάτι από τη φορολογία – αν το καταλάβεις ποτέ βέβαια”.

Η μόνη επαναφορά που φαίνεται να λειτουργεί με αυτό το πρόγραμμα είναι στο… επικοινωνιακό σύστημα του υπουργείου: μόνο για selfies, κάμερες και δελτία Τύπου.

Για μυαλά, καλύτερα να ρωτήσει κανείς τους ξενοδόχους που δεν βρίσκουν προσωπικό ή τους τουρίστες που βλέπουν μισοκλειστά ξενοδοχεία και εστιατόρια– όχι το υπουργείο.

Εκεί, μάλλον μόνο τα «σλόγκαν» περισσεύουν.

“Τα μάτια στραμμένα στην Καλάνδρα…”

Κάτι παραπάνω από ένα απλό project φαίνεται να είναι η αξιοποίηση της ακτής και του κάμπινγκ Ποσείδι – Καλάνδρας, αν κρίνει κανείς από τον συνωστισμό μεγάλων επιχειρηματικών σχημάτων στο διαγωνιστικό τραπέζι. Έντεκα οι υποψήφιοι. Και όχι όποιοι κι όποιοι. Κοπελούζος, Sani/Ikos του Ανδρεάδη, Lamda του Λάτση, Εργοδoμή και άλλοι πολλοί – σε μια σχεδόν αθόρυβη αλλά πολυσήμαντη μάχη για μια «γωνιά» γης που, μέχρι τώρα, έμοιαζε ξεχασμένη.

Η περιοχή, άλλοτε γνωστή κυρίως για τις σκηνές και τις ρακέτες των φοιτητών, ξαφνικά «φωτίστηκε» ως τουριστικό φιλέτο πρώτης γραμμής. Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο: παραθαλάσσιο, αχανές, με πρόσβαση, κοντά σε ήδη ανεπτυγμένα resort και σε μια Χαλκιδική που εδώ και καιρό ζητά την αναβάθμισή της σε “δεύτερη Μύκονο” – αλλά χωρίς τις τιμές.

Από το Υπερταμείο, δε, μαθαίνουμε πως η διαδικασία στήθηκε γρήγορα, καθαρά και με προσοχή. Και ίσως εδώ βρίσκεται και η ειδοποιός διαφορά: όταν το κράτος λειτουργεί με ταχύτητα και διαφάνεια, οι μεγάλοι έρχονται. Και έρχονται για να μείνουν.

Το ερώτημα είναι: ποιος θα επικρατήσει τελικά;

Ή αλλιώς: στη Χαλκιδική έχουν τρία πόδια, αλλά μία… πρωτιά.

Και για κάποιους, αυτή η πρωτιά είναι όλα τα λεφτά.

Αστέρας… με πλαστικά άνθη;

Κάποτε, η λέξη “Αστέρας” έλαμπε από μόνη της. Σήμερα, αν κρίνουμε από τα οικονομικά του 2024 και το τι συμβαίνει στις σουίτες και τις κουζίνες του Four Seasons στη Βουλιαγμένη, το μόνο που λάμπει είναι το… παγωμένο φως από τα πλαστικά λουλούδια.

Μετά την τυχαία (ή όχι και τόσο) ευφορία του 2023 από τις πωλήσεις οικοπέδων, το 2024 ήρθε να προσγειώσει απότομα τους λάτρεις της πολυτέλειας. Το ξενοδοχείο λειτουργικά “μπάζει”, και δεν το σώζει ούτε το brand Four Seasons – αντιθέτως, το εκθέτει. Η κατάσταση μοιάζει περισσότερο με θερινό beach club παρά με σημαιοφόρο της διεθνούς φιλοξενίας.

Ο Προκοπίου, που διαισθάνθηκε γρήγορα το τέλμα, δεν έχασε χρόνο: άλλαξε όλο το management. Η κίνηση ήταν αναγκαία, αλλά ο δρόμος για να ξαναγίνει ο Αστέρας κάτι περισσότερο από απλώς μια ακριβή διεύθυνση είναι μακρύς.

Γιατί όταν οι τουρίστες πληρώνουν χιλιάδες ευρώ για διαμονή και παίρνουν φασαρία, αδιαφορία, κρύο φιλέτο  και τρεις διαφορετικές εκδοχές του Μοχίτο, δεν μιλάμε πια για χλιδή.

Μιλάμε για ακριβοπληρωμένη απογοήτευση.

Σχόλιο υπ’ αριθμόν 25: “Ποιος κοροϊδεύει ποιον;”

Όταν και οι 13 περιφέρειες της χώρας —δηλαδή όλη η Ελλάδα από άκρη σε άκρη— αποφασίζουν ομόφωνα να βροντοφωνάξουν όχι στο Προεδρικό Διάταγμα που καταργεί το δικαίωμα δόμησης στα μικρά χωριά, κάτι σημαίνει. Και δεν σημαίνει ότι έχουν όλοι παρανοήσει ταυτόχρονα. Σημαίνει ότι κάτι πάει πολύ στραβά.

 Γιατί δεν μιλάμε για τεχνική λεπτομέρεια. Μιλάμε για το δικαίωμα να χτίσεις στο πατρογονικό σου. Στο χωριό σου. Στη ρίζα σου.

Αν αυτό καταργείται με διάταγμα “εκσυγχρονισμού”, τότε δεν λέμε για ανασυγκρότηση υπαίθρου. Λέμε για ερήμωση με σφραγίδα.

Και την ώρα που η Αυτοδιοίκηση φωνάζει —αυτή που ξέρει την πραγματικότητα, που βλέπει τα χωριά της να αργοπεθαίνουν— η κυβέρνηση απαντά ανέμελα: “Όχι μόνο δεν απαγορεύουμε, αλλά διευκολύνουμε!”

Μόνο που ξεχνούν ένα βασικό: Δεν μπορεί όλοι να έχουν τρελαθεί εκτός από το ΥΠΕΝ.

 Ή όλοι οι περιφερειάρχες της χώρας —από δεξιά μέχρι αριστερά— κάνουν πολιτικό θέατρο, ή το Μαξίμου παίζει με την πραγματικότητα και τους ανθρώπους της επαρχίας.

Ή ολόκληρη η Ελλάδα ζει σε παραίσθηση…

Ή κάποιοι λένε ψέματα και το ξέρουν.

 Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος έχει δίκιο.

Το ερώτημα είναι: ποιος θα έχει το θράσος να βγει να πει την αλήθεια στους ανθρώπους της περιφέρειας, πριν τους στείλει όλους μόνιμα στην πόλη.

Η “άμυνα” στην… ανάπτυξη

Για χρόνια ολόκληρα, δεκάδες ακίνητα-φιλέτα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας παρέμεναν “σιωπηλά” και ανεκμετάλλευτα — σχεδόν σαν φαντάροι σε μονίμως άδεια σκοπιά. Τώρα όμως, επιτέλους, φαίνεται ότι κάτι αλλάζει.

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Power Game, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας εξετάζει σοβαρά το άνοιγμα μιας νέας σελίδας: την τουριστική αξιοποίηση προνομιακών εκτάσεων που ανήκουν στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε περιοχές μοναδικού φυσικού κάλλους — από παραλιακές ζώνες μέχρι στρατόπεδα “κομμένα και ραμμένα” για αναβάθμιση σε πρότυπα τουριστικά projects.

Πρόκειται για μία κίνηση διπλά έξυπνη:

✅ Από τη μία, βάζει σε τροχιά ανάπτυξης περιουσία που επί δεκαετίες “κοιμόταν όρθια”.

✅ Από την άλλη, ενισχύει τα ταμεία του στρατού, χωρίς να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός.

Αλλά και πέρα απ’ αυτό, το όφελος είναι πολύ ευρύτερο: η τουριστική αξιοποίηση των στρατιωτικών ακινήτων μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο για την περιφερειακή ανάπτυξη, για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, για την ενίσχυση του brand της Ελλάδας ως premium προορισμού.

Με λίγα λόγια, μια win–win συνθήκη: και ανάπτυξη, και έσοδα, και τουρισμός υψηλής ποιότητας, με σεβασμό στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες.

Αν ο σχεδιασμός γίνει σοβαρά και προσεκτικά, τότε ναι — ο στρατός δεν θα φυλάει μόνο τα σύνορα.

Θα ανοίξει και τις πύλες σε μια νέα εποχή επενδύσεων και εξωστρέφειας.

Και αυτή τη φορά, χωρίς άσκηση ετοιμότητας — αλλά με σχέδιο μάχης για την οικονομία.

Με τιμή

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ των διαδρόμων

(*) Οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης