Δεν είναι λίγοι οι παραθεριστές που συμμετέχουν σε κάποιους παράξενους πρωινούς αγώνες για να εξασφαλίσουν τις καλύτερες ξαπλώστρες δίπλα στην πισίνα, τοποθετώντας μια πετσέτα ή και άλλα προσωπικά αντικείμενα κατά τη διάρκεια των διακοπών τους. Για ορισμένους, αυτό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πρωινής τους ρουτίνας, ενώ άλλοι το βρίσκουν εξαιρετικά ενοχλητικό, με τις διενέξεις και τα φραστικά επεισόδια μεταξύ των παραθεριστών να αποτελεί σύνηθες φαινόμενο σε πολλά ξενοδοχεία, που με τη σειρά τους επιδιώκουν να βάλουν τέλος σε αυτή την αυθαίρετη κι εκνευριστική πρακτική. Κατά πόσο, όμως, επιτρέπεται τα ξενοδοχεία να θέτουν όρια στην κράτηση ξαπλώστρας; Την απάντηση δίνει η γερμανική ιστοσελίδα fvw, αναδεικνύοντας το θέμα.
“Φσικά και το ξενοδοχείο μπορεί να απαγορεύση την κράτηση ξαπλώστας. Μπορεί να το ορίσει στον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας του”, δίνει την απάντηση ο δικηγόρος Roosbeh Karimi, ο οποίος εξειδικεύεται στο ταξιδιωτικό δίκαιο. Προσθέτει, ότι αυτό αποτελεί πλέον περισσότερο τον κανόνα παρά την εξαίρεση.
Στην πράξη, ο κανόνας μπορεί να εφαρμοστεί με την απομάκρυνση των πετσετών από τις ξαπλώστρες εφόσον αυτές παραμένουν αχρησιμοποίητες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα -για παράδειγμα μισής ώρας- και να αποθηκεύονται σε προκαθορισμένο χώρο. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον κ. Karimi- οι παραθεριστές πρέπει να αναζητήσουν μια νέα, διαθέσιμη ξαπλώστρα.
Ταξιδιωτικό… ελάττωμα στην περίπτωση που το ξενοδοχείο δεν εφαρμόζει τον κανονισμό του
Σε περίπτωση που ένας τέτοιος κανονισμός υφίσταται, αλλά δεν εφαρμόζεται από το ξενοδοχείο, αυτό μπορεί να αποτελεί ταξιδιωτικό “ελάττωμα”. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Πρωτοδικείο του Ανόβερου επιδίκασε σε ταξιδιώτες που παραθέριζαν σε ξενοδοχείο στη Ρόδο αποζημίωση 15% επί της τιμής του ταξιδιωτικού τους πακέτου, δηλαδή 320 ευρώ από τα 5.260 ευρώ που πλήρωσαν συνολικά για τις διακοπές τους.
Οι παραθεριστές εξέφρασαν στο ξενοδοχείο και στον τουριστικό τους πράκτορας το παράπονο ότι ενώ οι ίδιοι σεβάστηκαν τον κανονισμό, δεν έγινε το ίδιο και από την πλευρά του ξενοδοχείου, με αποτέλεσμα να μην καταφέρουν να βρουν καμία διαθέσιμη ξαπλώστρα μέσα στην μέρα. Έκαναν, μάλιστα, λόγο για “πόλεμο ξαπλώστρας”.
Σύμφωνα με την ετυμηγορία, ο διοργανωτής του ταξιδιού είχε υπερασπιστεί τη στάση του ξενοδοχείου, περιγράφοντας την κατάσταση ως έναν “ειρηνικό αγώνα για τις πολυπόθητες θέσεις στην πισίνα”.
Το δικαστήριο, όμως, δεν δέχτηκε αυτό το επιχείρημα και θεώρησε ότι πρόκειται για ταξιδιωτικό “ελάττωμα” (Αρ. υπόθεσης: 553 C 5141/23).
Ωστόσο, αυτό που γενικά δεν θεωρείται ταξιδιωτικό “ελάττωμα”, σε αντίθεση με τη μη εφαρμογή των κανονισμών, είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του αριθμού των ξαπλωστρών και των επισκεπτών, με την αναλογία, φυσικά, να κυαίνεται σε λογικό πλαίσιο.
